१२. यथासन्थतिकङ्गकथावण्णना

३५. सेनासनगाहणे परे उट्ठापेत्वा गहणं, ‘‘इदं सुन्दरं, इदं न सुन्दर’’न्ति परितुलयित्वा पुच्छना, ओलोकना च सेनासनलोलुप्पं. तुट्ठब्बन्ति तुस्सितब्बं. विहारस्स परियन्तभावेन दूरेति वा बहूनं सन्निपातट्ठानादीनं अच्चासन्नेति वा पुच्छितुं न लभति, पुच्छनेनपिस्स धुतङ्गस्स संकिलिस्सनतो. ओलोकेतुन्ति लोलुप्पवसेन पस्सितुं. सचस्स तं न रुच्चतीति अस्स यथासन्थतिकस्स तं यथागाहितं सेनासनं अफासुकभावेन सचे न रुच्चति, मुदुकस्स असति रोगे यथागाहितं पहाय अञ्ञस्स सेनासनस्स गहणं लोलुप्पं, मज्झिमस्स गन्त्वा ओलोकना, उक्कट्ठस्स पुच्छना. सब्बेसम्पि उट्ठापेत्वा गहणे वत्तब्बमेव नत्थि.

उपट्ठापनीयानम्पि अनुट्ठापनेन सब्रह्मचारीनं हितेसिता. ताय करुणाविहारानुगुणता. सुन्दरासुन्दरविभागाकरणतो हीनपणीतविकप्पपरिच्चागो. तेन तादिलक्खणानुगुणता. ततो एव अनुरोधविरोधप्पहानं. द्वारपिदहनं ओकासादानतो. यथासन्थतरामतन्ति यथागाहिते यथानिद्दिट्ठे सेनासने अभिरतभावं.

इति यथासन्थतिकङ्गकथावण्णना.