३६. मोरियब्रह्मणस्स वत्थुम्हि अयमानुपुब्बीकथा
अम्हाकं भगवति परिनिब्बुते मगधरट्ठे मचलं नाम महागामं अहोसि. तत्थ मोरियोनाम ब्राह्मणो पटिवसति सद्धो पसन्नो, तस्स सेनानामे का भरिया अत्थि. सापि सद्धा पसन्ना रतनत्तयेसु. ते उभोपि समग्गा सम्मोदमाना भिक्खुसङ्घं निमन्तेत्वा निच्चं दानं पवत्तेन्ता चीवरादिचतुपच्चयेहि उपट्ठहन्ता सीलं रक्खन्ता उपोसथकम्मं करोन्ता दिवसं वीतिनामेन्ति. अथस्स गेहे विभवं येभुय्येन दानादीसु परिक्खयमगमासि. ततो ब्राह्मणी सामि नो गेहे धनं परिक्खीणं. कथं दानं पवत्तेय्यामाति ब्राह्मणस्स आरोचेसि, ततो ब्राह्मणो मा भद्दे चिन्तेसि. येनकेनचि उपायेन दानं पतिट्ठपेस्सामाति वत्वा तस्मिंयेव अत्तनो सउस्साहतं पकासोन्तो आह.
१. जानमानो हि लोकस्मिं, दानस्सेदं फलं इति;
न दज्जा को सुसीलेसु, अप्पम्पि दिवसम्पति.
२. सग्गलोकनिदानानि, दानानि मतिमा इध;
कोहिनाम नरो लोके, न ददेय्य हिते रतोति.
एवञ्च पन वत्वा भद्दे वनं पविसित्वा अनेकविधानि पण्णानि च फलानि च पच्छिपूरं आहरित्वा विक्किणित्वापि दानं न उपच्छिन्दिस्सामाति वत्वा ततो पट्ठाय वनं गन्त्वा पण्णानि च फलानि च आहरित्वा विक्किणित्वा दानं देन्तो पटिवसति. अथेकदिवसं ब्राह्मणो वनं पविट्ठो पण्णेहि च फलेहि च पच्छिं पूरेत्वा सीसेना दाय गेहं आगच्छन्तो पुप्फफलपल्लवेहि विनतं नेकतरुगणनिचितं सम्मत्तानेकचातकचतुप्पदनिसेवितं विप्पकिण्णानन्तपुप्फपत्तकिञ्जक्खच्छन्नवाळुकातलं सन्दमानसीतला मलजलप्पवाहं अकद्दमानिन्नसुपतित्तेहि सुन्दरं कन्दरं दिस्वा पच्छिं तीरे ठपेत्वा ओतिण्णो नहायति, तस्मिं खणे तत्थ एकस्मिं रुक्खे अधिवत्थो देवपुत्तो तं तत्थ नहायन्तं दिस्वा किन्नु खो एस कल्याणज्झासयो वा उदाहु पापज्झासयो सत्तोति दिब्बचक्खुना उपधारन्तो अच्छरियपुरिसो एसो दुग्गतोपि हुत्वा अत्तनो दानप्पवेणिया उपच्छिज्जनभयेन वनं गन्त्वा पण्णानि च फलानि च आहरित्वा दुक्खेन कसिरेन जीविकं कप्पेन्तो दानधम्मं न उपच्छिन्दतीति चिन्तेत्वा तस्स गुणादयो पटिच्च पच्छियं ठपितपण्णानि च फलानि च सब्बानि सुवण्णानि होन्तूति अधिट्ठासि. अथस्सानुभावेन सब्बं सुवण्णं अहोभि, अथ सो सुवण्णपुण्णपच्छियं उपरि सुवण्णरासिमत्थके सब्बकामददं महन्तं मणिरतनं ठपेत्वा अन्तरहितो पटिक्कम्म अट्ठासि, ततो ब्राह्मणो नहात्वा उत्तिण्णो पच्छियं सम्पुण्णसुवण्णवण्णरंसिना सम्भिन्नविज्जोतमानमणिरतनं दिस्वा किमेतंति आसङ्कितपरिसङ्कितो पच्छिसमीपं गन्त्वा हत्थं पसारेतुं अविसहन्तो अट्ठासि. तं दिस्वा देवपुत्तो दिस्समानसरीरेन ठत्वा मा त्वं भायि ब्राह्मण. मया एतानि निम्मितानि, गहेत्वा गच्छाहीति आह, अथ ब्राह्मणो देवपुत्तस्स कथं सुत्वा अयं देवपुत्तो इमं मया निम्मितं, गहेत्वा गच्छाति वदति. किन्नु खो सो अत्तनो आनुभावेन देति, उदाहु मया कतपुञ्ञेनाति पुच्छिस्सामि तंति पञ्जलिकोव देवपुत्तं पुच्छन्तो आह.
३. पुच्छामि पञ्जली दानि, देवपुत्त महिद्धिक;
ददासि मे सुवण्णञ्च, कामदं मणिमुत्तमं.
४. नापि को नो तुवं ञाति,
न मित्तो नोपकारको;
किं त्वं अत्थवसं दिस्वा,
मम दज्जासिमं धनं.
५. केन तपेन सीलेन, केनाचारगुणेन च;
येन दज्जासि मे देव, किं मे सुचरितं चितं.
६. किन्नु पुरातनं कम्मं, केन कम्मेन दस्ससि;
अथवा तविद्धिया देसि, तं मे अक्खाहि पुच्छितोति.
ततो देवपुत्तो न खो पनाहं ब्राह्मण देवोति परेसं किञ्चि दातुं सक्कोमि, तया पुब्बे कतसुचरितानुभावेन निब्बत्ततीति वत्वा दिब्बचक्खुना तस्स पुब्बकम्मं दिस्वा तस्स पकासेन्तो आह.
७. कस्सपे लोकपज्जोते, सम्बुद्धे परिनिब्बुते;
सब्बत्थ पत्थटं आसि, तस्स बुद्धस्स सासनं.
८. तदा पच्चन्तिमे गामे, त्वमासि कुलदारको;
सद्धो आसि पसन्नो च, दायको कुसले रतो.
९. तदा पब्बजितो एको, गच्छन्तो अन्तरापथे;
चोरेहि अनुबद्धोसि, अच्छिन्नपत्तचीवरो.
१०. साखाभङ्गं निवासेत्वा, पारुपित्वा तथेव तं;
अन्तोगामं पविट्ठोसि, एसमानो पिलोतिके.
११. ततो त्वं चरमानं तं, दिस्वा कम्पितमानसो;
वत्थयुगं अदासि त्वं, सद्दहं दानतो फलं.
१२. पत्थोदनेन तं भिक्खुं, परिविसित्वा यथाबलं;
पेसेसि अभिवादेत्वा, सद्धाय सुद्धमानसो.
१३. इमं त्वं अकरी पुञ्ञं, तुय्हेतं चरितं इमं;
तस्स ते पुञ्ञकम्मस्स, अमुख्यफल मीदिसंति.
एवञ्च पन वत्वा इदं ते ब्राह्मण धनं राजादीहि मया अनाहरणीयं कतं, त्वं अपरिसङ्कन्तो गहेत्वा यथाधिप्पायं करोहि, इमं खो पन मणिरतनं इच्छितिच्छितं पसवति, तेनापि आनुभावेन तव दानं अनुपच्छिन्दन्तो पुत्तदारादयो पोसेहीति अनुसासि, तं सुत्वा ब्राह्मणो तेन वुत्तनियामेनेव भिक्खुसङ्घस्स महादानं ददन्तो सीलं रक्खन्तो चिरं वसित्वा अपरभागे ततो चुतो देवलोके निब्बत्तीति.
१४. एवं निहीनापी धनेन सन्तो,
दानन्वयं नेव परिच्चजन्ति;
तस्मा हि भोन्तो सति देय्यधम्मे,
मा कत्थ दानेसु पमादभावंति.
मोरियब्राह्मणस्स वत्थुं छट्ठमं.