२७. सद्धोपासकस्स वत्थुम्हि अयमानुपुब्बीकथा
अतीते किर कस्सपदसबलस्स काले एको पुरिसो सद्धो रतनत्तयेसु पसन्नो उच्छुयन्तकम्मेन जीविकं कप्पेन्तो पटिवसति. अथ सो एकं गिलानभिक्खुं दिस्वा तस्स उळुङ्कमत्तं सप्पिं अदासि, तथेवेकस्स भिक्खुस्स एकं गुळपिण्डं अदासि, अथापरस्मिंदिवसे एकं छातज्झत्तं सुनखं दिस्वा तस्स भत्तपिण्डेन सङ्गह मकासि, अथेकस्स इणट्ठकस्स एकं कहापणं अदासि, अथेकदिवसं धम्मं सुणमानो धम्मदेसकस्स भिक्खुस्स साटकं पूजेसि, सो एत्तकं पुञ्ञकम्मं कत्वा भवेसु चरमानोहं समुद्दपब्बतादीसुपि यं यं इच्छामि. तं तं समिज्झतूति पत्थनं अकासि, सो अपरभागे कालं कत्वा तेहेव कुसलमूलेहि सुत्तप्पबुद्धो विय देवलोके निब्बत्तित्वा तत्थ महन्तं दिब्बसम्पत्तिं अनुभवित्वा ततो चुतो अम्हाकं भगवतो काले सावत्थियं महद्धने महासालकुले निब्बत्तित्वा ततो सो विञ्ञुतं पत्तो कालेन कालं धम्मं सुणन्तो घरावासे आदीनवं पब्बज्जाय च आनिसंसं सुत्वा पब्बजितो न चिरेनेव अरहत्तं पापुणि. सो अपरभागे सत्थारं वन्दित्वा पञ्चसतभिक्खुपरिवारो उग्गनगरं अगमासि, तत्थ सेट्ठिनो भरिया सद्धा अहोसि पसन्ना. सा थेरं पञ्चहि भिक्खुसतेहि सद्धिं भिक्खाय चरन्तं दिस्वा तुरिततुरिता गन्त्वा थेरस्स पत्तं गहेत्वा सद्धिं पञ्चसतेहि भिक्खूहि भोजेत्वा थेरं तत्थ निबद्धवासत्थं याचित्वा पञ्चसतकूटागारानि कारापेत्वा अलङ्करित्वा पञ्चसतभिक्खू तत्थ वासेन्ती निबद्धं चतुपच्चयेहि उपट्ठानमकासि. ततो थेरो तं पञ्चसु सीलेसु पतिट्ठापेत्वा तत्थ यथाभिरन्तं विहरित्वा अञ्ञत्त गन्तुकामो अनुपुब्बेन पट्टनगामं अगमासि, तत्थ वसित्वा ततो नावं अभिरुय्ह पञ्चसतभिक्खूहि परिवुतो समुद्दपिट्ठेन गच्छति, समुद्दं तरन्तस्स तस्स सागरमज्झे उदरवातो समुट्ठहित्वा पीळेति, तं दिस्वा भिक्खू भन्ते इदं पुब्बे केन वूपसमेस्सतीति पुच्छिंसु, थेरो पुब्बे मे आवुसो उलुङ्कमत्ते सप्पिपीते रोगो वूपसम्मतीति आह, भिक्खू भन्ते समुद्दपिट्ठे कथं सप्पिं लभिस्साम, अधिवासेथाति आहंसु, तं सुत्वा थेरेन [थेरोननोआयस्मन्ता इतिसब्बत्थ] न नो आयस्मन्ता सप्पि दुल्लभा, मम पत्तं गहेत्वा समुद्दोदकं उद्धरित्वा आनेथाति वुत्ते भिक्खू तथा अकंसु. उद्धटमत्तमेव तंउदकं परिवत्तेत्वा सप्पि अहोसि, अथ भिक्खू तं दिस्वा अच्छरियब्भुतचित्ता जाता थेरस्स सप्पिं उपनामेसुं, थेरेन सप्पिनो [सप्पिना इतिसब्बत्थ] पीतमत्ते सो आबाधो वूपसमि, अथस्स भिक्खूहि कि मेतं भन्ते अच्छरियं, न नो इतो पुब्बे एवरूपं दिट्ठपुब्बंति वुत्ते थेरो तेनहि कतपुञ्ञानं पुञ्ञविपाकं पस्सिस्सथाति वत्वा समुद्दं ओलोकेसि इदं सप्पि होतूति. अथस्स चक्खुपथे समुद्दे सब्बोदकं परिवत्तेत्वा सप्पि अहोसि. अथस्स भिक्खू अब्भुतचित्ता अञ्ञम्पि ईदिसं पुञ्ञं अत्थि भन्तेति पुच्छिंसु, ततो थेरो तेनहि पस्सथायस्मन्ता मम पुञ्ञन्ति वत्वा समन्ता तत्थ तत्थ घनसेलपब्बते ओलोकेसि, सब्बानि तानि गुळपिण्डानि अहेसुं, ततो चक्खुपथे समन्ता भत्तभाजनानि दस्सेसि सब्यञ्जनं सोपकरणं. ततो हिमवन्तं ओलोकेसि, सब्बं तं सुवण्णमयं अहोसि. अथाभिमुखट्ठाने महन्तं वनसण्डं ओलोकेसि, सकलवनसण्डंनानाविरागवत्थेहि सञ्छन्नं अहोसि, भिक्खू तं तं पाटिहारियं दिस्वा अतीव विम्हिता भन्ते केन ते पुञ्ञकम्मेन एतादिसानि पाटिहारियानि भविस्सन्तीति पुच्छिंसु, थेरो कस्सपदसबलस्स काले अत्तना कतं सब्बं तं कुसलं पकासेसि. तेनेत्थ.
१. इमस्मिं भद्दके कप्पे, कस्सपो नाम नायको;
सब्बलोकहितत्थाय, लोके उप्पज्जि चक्खुमा.
२. तदाहं उच्छुयन्तम्हि, नियुत्तो गुळकारको;
तेन कम्मेन जीवामि, पोसेन्तो पुत्तदारके.
३. किलन्तिन्द्रियमद्दक्खिं, भिक्खुं रोगातुरं तदा;
भिक्खाचारकवत्तेन, घतत्थं [घतमत्तमुपागतं इतिसब्बत्थ] समुपागतं.
४. उलुङ्कमत्तं सप्पिस्स, अददं तस्स भिक्खुनो;
सद्दहन्तो दानफलं, दयायु दग्गमानसो.
.५
तेन कम्मेन संसारे, संसरन्तो भवाभवे;
यत्थिच्छामि घतं तत्थ, उप्पज्जति अनप्पकं.
६. इच्छामहं समुद्दस्मिं, फलम्पि घतमत्तनो;
तं तं सब्बं घतं होति, घतदानस्सिदं फलं.
७. सुणाथ मय्हं अञ्ञम्पि, पुञ्ञकम्मं मनोरमं;
तदा दिस्वानहं भिक्खुं, रोगेन परिपीळितं.
८. गुळपिण्डं गहेत्वान, पत्ते तस्स समाकिरिं;
तेन सो सुखितो आसि, रोगं ब्यपगतं तदा.
९. तेन मे गुळदानेन, संसरं देवमानुसे;
यत्थत्थोस्मि गुळेनाहं, तत्थ तं सुलभं मम.
१०. सेलाच विपुला मय्हं, होन्ति चित्तानुवत्तका;
महन्तगुळपिण्डाव, गुळदाने इदं फलं.
११. अथापि मे कतं पुञ्ञं, सुणाथ साधु भिक्खवो;
छातज्झत्तं फन्दमानं, दिस्वान सुनखं तदा.
१२. भत्तपीण्डेन सङ्गण्हिं, तम्पि दानं फलावहं;
ततो पट्ठाय नाहोसि, अन्नपानेन ऊनता.
१३. सुलभन्नपानो सुखितो, अहोसिंजातिजातियं;
अज्जापि यदि इच्छामि, भोजनेन पयोजनं.
१४. चक्खुपथे समन्ता मे, जायन्तुक्खलियो बहू;
अथापरम्पि कुसलं, अकासिंतं सणाथ मे.
१५. इणट्ठकस्स पोसस्स, अदासेकं कहापणं;
तेन मे पुञ्ञकम्मेन, अनोमभवसम्पदं.
१६. पचुरं जातरूपञ्च, लभामि जातिजातियं;
सचज्ज धनकामोहं, घनसेलोपि पब्बतो;
होति हेममयं सब्बं, इणतो मोचने फलं.
१७. अञ्ञम्पि मम पुञ्ञं भो, सुणाथ सुतिसोभनं;
कस्सपस्स भगवतो, सासनेकं बहुस्सुतं.
१८. देसेन्तं मुनिनो धम्मं, सुत्वा पीणितमानसो;
पूजेसिंसाटकं मय्हं, धम्मस्स धम्मसामिनो.
१९. तेनाहं पुञ्ञकम्मेन, संसरं देवमानुसे;
लभामि पचुरं वत्थं, यं लोकस्मिं वरं परं.
२०. इच्छमानो सचे अज्ज [जानमानोपहंअज्ज; जानधानोचहंअज्ज इतिकत्थचि], हिमवन्तम्पि पब्बतं;
नानाविरागवत्थेहि, छादयिस्सं समन्ततो.
२१. सचे इच्छामि अज्जेव, वत्थेनच्छादया मिते;
जन्तवो चतुदीपस्मिं, वत्थदानस्सिदं फलं.
२२. एतेसं पुञ्ञकम्मानं, वाहसा कामभूमियं;
सम्पत्ति मनुभुत्वान, सावत्थिपुर मुत्तमे.
२३. जातो कुले महाभोगे,
वुद्धिप्पत्तो सुखेधितो;
तस्स धम्मं सुणित्वान,
पब्बजित्वान सासने.
२४. लोकुत्तरं अग्गरसं, भुञ्चन्तो मुनिवाहसा;
किलेसे पजहित्वान, अरहत्तमपापुणिं.
२५. कुसलं ना वमन्तब्बं, खुद्दकन्ति कदाचिपि;
अनन्तफलदं होति, निब्बाणम्पि ददाति तं.
अथस्स धम्मदेसनं सुत्वा भिक्खू च महाजनो च दानादिकुसलकम्मं कत्वा येभुय्येन सग्गपरायणा अहेसुंति.
२६. मनोपसादेनपि अप्पपुञ्ञं,
एवं महन्तं भवतीति ञत्वा;
मा अप्पपुञ्ञन्ति पमज्जथम्भो;
सराथ देविं इध लाजदायिं.
सद्धोपासकस्स वत्थुं सत्तमं.