२५. कवीरपट्टन वत्थुम्हि अयमानुपुब्बीकथा

जम्बुदीपे किर चोळरट्ठे कावीरपट्टनं नाम अहोसि. तत्थ माहिस्सरिका बहू मिच्छादिट्ठिका वसन्ति. तत्थेकस्मिं देवालये चित्तकम्मं करोन्ता एकस्मिं फलके इस्सरस्स ओनमित्वा वन्दनाकारं भगवतो रूपं अकंसु. तस्मिं समये तत्थ बहू उपासका तं देवकुलं गन्त्वा तत्थ तत्थ चित्तकम्मानि ओलोकेन्ता तस्मिं फलके तं चित्तकम्मं अद्दसंसु. दिस्वान ते अहो अम्हेहि अपस्सितब्बं पस्सितं. सदेवके लोके समारके सब्रह्मके सस्समणब्राह्मणियासदेवमनुस्साय पजाय च अपरिमाणेसु चक्कवाळेसु भगवतो उत्तरितरं ठपेत्वा समसमोपि नत्थि. सकलेहि सत्तनिकायेहि वन्दनीयो पूजनीयो भगवा. अननुरूपं तस्स एतेहि कतंति रोदन्ता परिदेवन्ता राजद्वारं गन्त्वा उग्घोसेसुं, तं सुत्वा राजा ते पक्कोसापेत्वा कस्मा तुम्हे उग्घोसेथाति पुच्छि, ते एव माहंसु. देव अम्हाकं भगवा देवातिदेवो सक्कातिसक्को ब्रह्मातिब्रह्मा मेरुव अचलो सागरो गम्भीरो आकासोव अनन्तो पथवीव पत्थटोतिआदीहि भगवतो गुणं वण्णेसुं. तेन वुत्तं अपदाने.

१. बत्तिंसलक्खणधरो, सुनक्खत्तोव चन्दिमा;

अनुब्यञ्जनसम्पन्नो, सालराजाव फुल्लितो.

२. रंसिजालपरिक्खित्तो, दित्तोव कनकाचलो;

ब्यामप्पभापरिवुतो, सतरंसि दिवाकरो.

३. सोण्णा ननो जिनवरो, समणीव सिलुच्चयो;

करुणापुण्णहदयो, विवट्टो विय सागरो.

४. लोकविस्सुतकित्तीव, सिनेरुव नगुत्तमो;

यससा विततो धीरो, आकाससदिसो मुनि.

५. असङ्गचित्तो सब्बत्थ, अनिलो विय नायको;

पतिट्ठा सब्बभूतानं, महीव मुनिसुत्तमो.

६. अनूपलित्तो लोकेन, तोयेन पदुमं यथा;

कुवादगच्छदहनो, अग्गिक्खन्धोव सोभति.

७. अगदो विय सब्बत्थ, किलेसविसनासको;

गन्धमादनसेलोव, गुणगन्धविभूसितो.

८. गुणानं आकरो धीरो, रतनानंव सागरो;

सिन्धूव वनराजीनं, किलेसमलहारको.

९. विजयीव महायोधो, मारसेनप्पमद्दनो;

चक्कवत्तीव सो राजा, बोज्झङ्गरतनिस्सरो.

१०. महाभिसक्कसङ्कासो, दोसब्याधितिकिच्छको;

सल्लकत्तो यथा वेज्जा, दिट्ठिगण्डविफालको.

११. सत्था नो भगवा देव, महाब्रह्मेहि वन्दितो;

देविन्दसुरसिद्धेहि, वन्दनीयो सदा दरा.

१२. सब्बेसु चक्कवाळेसु, ये अग्गा ये च पूजिता;

तेसमग्गो महाराज, भगवा नो पतापवाति.

अयुत्तं देव देवकुलेहि कतंति आहंसु. तं सुत्वा राजा भो सब्बेपि मनुस्सा अत्तनो अत्तनो देवतानं महन्तभावं कथेन्ति. तुम्हाकं पन सत्थुनो महन्तभावं कथं अम्हाकं जानापेथाति, उपासका न गरु त्वं महाराज फलकं आहरापेत्वा सुद्धवत्थेन वेठेत्वा तं अत्तनो मुद्दिकाय लञ्छित्वा सुरक्खितसुगोपिते एकस्मिं देवकुले ठपेत्वा सत्ताहच्चयेन आहरापेत्वा तं ओलोकेथ, तदा नो सत्थुनो महन्तानुभावं जानाथाति आहंसु, अथ राजा तेसं वुत्तनियामेनेव कारापेत्वा अन्तोदेवकुले ठपेत्वा सब्बद्वारानि पिदहित्वा लञ्छेत्वा रक्खेय्याथाति नियोजेसि. ततो ते उपासका सब्बे सन्निपतित्वा सत्ताहं दानं देन्ता सीलं रक्खन्ता उपोसथकम्मं करोन्ता सब्बसत्तेसु मेत्तिं भावेन्ता सब्बसत्तानं अत्तना कतपुञ्ञेसु पत्तिं देन्ता तिण्णं रतनानं पूजं करोन्ता एवं उग्घोसेसुं. अम्हाकं कतकुसलनिस्सन्देन लोके महिद्धिका महानुभावा सब्बे देवा च लोकं पालेन्ता चत्तारो महाराजानो च अम्हाकं सत्थुनो उपट्ठानाय [उपट्ठाय इतिसब्बत्थ] ठितभावं दस्सेन्तूति सच्चकिरियं अकंसु. अथ तेसं पुञ्ञानुभावेन तस्मिं खणे सक्कस्स देवरञ्ञो पण्डुकम्बलसिलासनं उण्हाकारं दस्सेसि. ततो सो मनुस्सलोकं ओलोकेन्तो मिच्छादिट्ठीहि कतं तं विप्पकारं दिस्वा संविग्गो आगन्त्वा इस्सरं भगवतो पादे वन्दित्वा सयिताकारं कत्वा तं पवत्तिं उपासकानं कथेत्वा सकट्ठानमेव अगमासि. ततो सत्तमे दिवसेपातोव ते सब्बेपि रञ्ञो सन्तिकं गन्त्वा वन्दित्वा एवमाहंसु. देव इस्सरो अम्हाकं भगवतो पादे सिरसा वन्दित्वा निपन्नोति. अथ राजा तेसं कथं सुत्वा नगरे भेरिं चरापेत्वा महाजने सन्निपातेत्वा तेहि परिवुतो देवकुलं गन्त्वा लञ्छं भिन्दापेत्वा द्वारं विवरित्वा फलकं आहरापेत्वा वेठितसाटके मोचापेसि. अथ राजा च महाजनो च तं महन्तं पाटिहारियं दिस्वा मिच्छादिट्ठिं पहाय सब्बे सत्थुनो सरण मगमंसु. अथ राजा तं देवकुलं भिन्दापेत्वा महन्तं रमणीयं विहारं कारापेत्वा यावजीवं पुञ्ञकम्मं कत्वा देवलोके निब्बत्ति.

१३. अनब्भुतं सत्थु धरीयमाने,

करोन्ति दिस्वा कुसलानि इद्धिं;

ये तं मुनिन्दे परिनिब्बुतम्हि,

करोन्ति पुञ्ञानि महब्भूतं येति.

कावीरपट्टनवत्थुं पञ्चमं.