१८. मरुत्तब्राह्मणस्स वत्थुम्हि अयमानुपुब्बीकथा
जम्बुदीपे चन्दभागा नाम गङ्गातीरे होमगामं नाम अत्थि. तस्मिं एको मरुत्तो नाम ब्राह्मणो पटिवसति. तदा सो वोहारत्थाय तक्कसीलं गन्त्वा गेहं आगच्छन्तो अन्तरामग्गे एकाय सालाय कुट्ठरोगा तुरं सुनखं दिस्वा तस्मिं कारुञ्ञेन नीलवल्लितक्कम्बिलेन मद्दित्वा पायेसि. सुनखो वूपसन्तरोगो पाकतिको हुत्वा ब्राह्मणेन अत्तनो कतूपकारं सल्लक्खेन्तो तेनेव सद्धिं अगमासि. अपरभागे ब्राह्मणस्स भरिया गब्भं पटिलभि, परिपुण्णगब्भाय ताय विजायनकाले दारको तिरियम्पतित्वा अन्तोगब्भेयेव मतो. तदा तं सत्थेन खण्डाखण्डिकं छिन्दित्वा नीहरिंसु, अथ ब्राह्मणो तं दिस्वा निब्बिन्दहदयो घरावासं पहाय इसिपब्बज्जं पब्बजित्वा अरञ्ञे विहरति. अथस्स भरिया अञ्ञेन सद्धिं संवसन्ती अयं मं पहाय पब्बजितोति ब्राह्मणे पदुट्ठचित्ता भो ब्राह्मणं मारेहीति सामिकेन सद्धिं मन्तेसि. तेसं मन्तनं सुनखो सुत्वा ब्राह्मणेनेव सद्धिं चरति. अथेकदिवसं तस्सा सामिको ता प सं मारेस्सामीति धनु कलापं गहेत्वा निक्खमि, तदा तापसो फलाफलत्थाय अरञ्ञं गतो. सु न खो अस्समेयेव ओ ही यि. पुरिसो तापसस्सागमनमग्गं ओलोकेन्तो गच्छन्तरे निलीनो अच्छि. सुनखो तस्स पमादं ओलोकेत्वा धनुनो गुणं खादित्वा छिन्दि. सो पुन गुणं पाकतिकं कत्वा आरोपेसि. एवं सो आरोपितं आरोपितं खादतेव, अथ सो पापपुरिसो तापसस्सागमनं ञत्वा तं मारेस्सामीति धनुना सद्धिं अगमासि. अथस्स सुनखो पादे डसित्वा पातेत्वा तस्स मुखं खादित्वा दुब्बलं कत्वा भुङ्कारमकासि, एवञ्हि सप्पुरिसा अत्तनो उपकारकानं पच्चुपकारं करोन्ति. वुत्तञ्हि.
१. उपकारं करोन्तो सो, सुनखो कतवेदिको;
सत्तूपघातकं कत्वा, इसिनो दासि जीवितं.
२. तिरच्छानापि जानन्ति, गुणमत्तनि कतं सदा;
इति उत्वान मेधावी, कतञ्ञू होन्तु पाणिनोति.
ततो तापसो सुनखस्स सद्देना गन्त्वा तस्स तं विप्पकारं दिस्वा कारुञ्ञेन पटिजिग्गित्वा वूपसन्तवणं बलप्पत्तं पोसेत्वा तत्थेव वसन्तो झानाभिञ्ञं निब्बत्तेत्वा आयुपरियोसाने ब्राह्मलोकपरायणो अहोसीति.
३. सुत्वान साधु सुनखेन कतूपकारं,
मेत्तिंदिसस्स पकतं इसिना च सुत्वा;
सम्मा करोथ करुणञ्च परूपकारं,
तं सब्बदा भवति वो भवभोगहेतूति.
मरुत्तब्राह्मणस्स वत्थुं अट्ठमं.