१६. फलकखण्डदिन्नस्स वत्थुम्हि अयमानुपुब्बीकथा

सावत्थियं किरेको मनुस्सो उत्तरापथं गच्छामीति अद्धानमग्गपटिपन्नो गिम्हानमासे मज्झण्हे बहलातपेन किलन्तो हुत्वा रुक्खच्छायं पविसित्वा तम्बुलं खादन्तो फलके निसीदि. अथ उत्तरापथेनागच्छान्तो एको तथेव आतपेन किलन्तो आगन्त्वा पुरिमस्स सन्तिके निसीदित्वा भो पानीयं अत्थीति पुच्छि. इतरो पानीयं नत्थीति आह. अथस्स सो मय्हम्पि भो तम्बुलं देहि पिपासितोम्हिति वत्वापि न लभि. चतुकहापणेन एकं तम्बुलपण्णं किणित्वा लद्धो तत्थेव निसीदित्वा खादित्वा पिपासं विनोदेत्वा तेन उपकारेन तस्स सिनेहं कत्वा अत्तनो गमनट्ठान मगमासि, अथा परभागे सो पट्टनं गन्त्वा नावाय वणिज्जत्थाय गच्छन्तो समुद्दमज्झं पापुणि. ततो सत्तमे दिवसे नावा भिज्जि. मनुस्सा मच्छकच्छपानं भक्खा जाता. सो एव पुरिसो अरोगो हुत्वा एकं फलकखण्डं उरे कत्वा समुद्दं तरति. अथे तरोपि तथेव नावाय भिन्नाय सेसो हुत्वा समुद्दं तरन्तो पुरिमेन समागमि. अथ ते सत्तदिवसं समुद्दे तरन्ता अञ्ञमञ्ञं सञ्जानिंसु. तेसु कहापणे दत्वा तम्बुलं गहितो एकं फलकखण्डं उरे कत्वा तरति. इतरस्सेतं नत्थि. अथ सो कहापणे गहेत्वा दिन्नतम्बुलमत्तस्सो पकारं सरित्वा अत्तनो फलकखण्डं तस्स अदासि. सो तस्मिं सयित्वा तरन्तो तं पहाय अगमासि, अपरो अनाधारकेन तरन्तो ओस्सट्ठविरियो उदके ओसीदितुमारति. तस्मिं खणे समुद्दे अधिवत्था मणिमेखला नाम देवधीता ओसीदन्तं तं दिस्वा सप्पुरिसोति तस्स गुणानुस्सरन्ती वेगेना गन्त्वा तं अत्तनो आनुभावेन समुद्दतीरं पापेसि. इतरंपि सा एतस्सेव गुणानुभावेन तीरं पापेसि. अथ फलकेनोतिण्णपुरिसो तं दिस्वा विम्हितो कथं पुरतो अहोसि सम्माति पुच्छि. सो न जानामि. अपिच खो सुखेनेव तीरं पत्तोस्मीति आह. अथ देवधीता दिस्समानकसरीरेनेव अत्तना आनीतभावं आरोचेन्ती आह.

१. यो मातरं पितरंवा, धम्मेन इध पोसति;

रक्खन्ति तं सदा देवा, समुद्दे वा थलेपि वा.

२. यो चे बुद्धञ्च धम्मञ्च, संघञ्च सरणं गतो;

रक्खन्ति तं सदा देवा, समुद्दे वा थलेपि वा.

३. पञ्चविधं अट्ठविधं, पातिमोक्खञ्च संवरं;

पालेति यो तं पालेन्ति, देवा सब्बत्थ सब्बदा.

४. कायेन वाचा मनसा, सुचरित्तं चरती ध यो;

पालेन्ति तं सदा देवा, समुद्दे वा थलेपि वा.

५. यो सप्पुरिसधम्मेसु, ठितो ध कतवेदिको;

पालेन्ति तं सदा देवा, समुद्दे वा थलेपि वा.

ततो सो आह.

६. नेव दानं अदासाहं, न सीलं परिपालयिं;

केन मे पुञ्ञकम्मेन, ममं रक्खन्ति देवता;

पुच्छामि संसयं तुय्हं, तं मे अक्खाहि देवतेति.

देवता आह.

७. अगाधा पारगे भीमे, सागरे दुरिता करे;

भिन्ननावो तरन्तो त्वं, हदये कत्वा कलिङ्गरं.

८. ठत्वा सप्पुरिसे धम्मे, अत्तान मनवेक्खिय;

खणसन्थवस्स पुरिसस्स, अदासि फलकं सकं.

९. तं तुय्हं मित्तधम्मञ्च, दानञ्च फलकस्स ते;

पतिट्ठासि समुद्दस्मिं, एवं जानाहि मारिसाति.

एवञ्च वत्वा सा ते दिब्बाहारेन सन्तप्पेत्वा दिब्बवत्थालङ्कारेहि अलङ्करित्वा अत्तनो आनुभावेन सावत्थिनगरेयेव ते पतिट्ठापेसि. ततो पट्ठाय तमेव आरम्मणं कत्वा ते दानं ददन्ता सीलं रक्खन्ता उपोसथकम्मं करोन्ता आयुपरियोसाने सग्गपरायणा अहेसुं.

१०. एवं परित्तकुसलेनपि सागरस्मिं,

सत्ता लभन्ति सरणं खलु देवताहि;

तुम्हेपि सप्पुरिसतं न विनासयन्ता,

मा भो पमज्जथ सदा कुसलप्पयोगेति.

फलकखण्डदिन्नस्स वत्थुं छट्ठमं.