मिगजालवग्ग

पठम मिगजालसुत्त

पुच्छा – मिगजालवग्गे आवुसो पठममिगजालसुत्तं भगवता कत्थ कं आरब्भ किस्मिं वत्थुस्मिं कथञ्च भासितं.

विस्सज्जना – सावत्थियं भन्ते आयस्मन्तं मिगजालत्थेरं आरब्भ भासितं. आयस्मा भन्ते मिगजालत्थेरो भगवन्तं एतदवोच ‘‘एकविहारी एकविहारीति भन्ते वुच्चति, कित्तावतानुखो भन्ते एकविहारी होति, कित्तावताच पन सदुतियविहारी होती’’ति. तस्मिं भन्ते वत्थुस्मिं ‘‘सन्ति खो मिगजाल चक्खुविञ्ञेया रूपा इट्ठा कन्ता मनापा पियरूपा कामूपसंहिता रजनीया, तञ्चे भिक्खु अभिनन्दति अभिवदति अज्झोसाय तिट्ठति, तस्स तं अभिनन्दतो अभिवदतो अज्झोसाय तिट्ठतो उप्पज्जति नन्दी, नन्दिया सति सारागो होति, सारागे सति संयोगो होति, नन्दिसंयोजनसंयुत्तो खो मिगजाल भिक्खु सदुतियविहारीति वुच्चती’’ति एवमादिना भगवता भासितं.

पठम छफस्सायतनसुत्त

पुच्छा – तत्थेव नवमं संगीतं पठमछफस्सायतनसुत्तं भगवता कत्थ कं आरब्भ कथञ्च भासितं.

विस्सज्जना – राजगहे भन्ते सम्बहुले भिक्खू आरब्भ ‘‘यो हि कोचि विक्खवे भिक्खु छन्नं फस्सायतनानं समुदयञ्च अत्थङ्गमञ्च अस्सादञ्च आदीनवञ्च निस्सरणञ्च यथाभूतं नप्पजानाति, अवुसितं तेन ब्रह्मचरियं, आरका सो इमस्मा धम्मविनया’’ति एवमादिना भगवता भासितं.

अहं हि भन्ते छन्नं फस्सायतनानं समुदयञ्च अत्थङ्गमञ्च अस्सादञ्च आदीनवञ्च निस्सरणञ्च यथाभूतं नप्पजानामि.

चक्खुं एतं मम, एसोहमस्मि, एसो मे अत्ताति समनुपस्ससि.

नो हेतं भन्ते.

एत्थ च ते भिक्खु चक्खु नेतं मम, नेसोहमस्मि, न मेसो अत्ताति एवमेतं यथाभूतं सम्मप्पञ्ञाय सुदिट्ठं भविस्सति, एसेवन्तो दुक्खस्स.