अनमतग्गसंयुत्त

पथवीसुत्त

पुच्छा – अनमतग्गसंयुत्ते आवुसो दुतियं संगीतं पथवीसुत्तं कत्थ कं आरब्भ कथञ्च भासितं.

विस्सज्जना – सावत्थियं भन्ते सम्बहुले भिक्खू आरब्भ ‘‘अनमतग्गोयं भिक्खवे संसारो, पुब्बा कोटि न पञ्ञायति अविज्जानीवरणानं सत्तानं तण्हासंयोजनानं सन्धावतं संसरतं. सेय्यथापि भिक्खवे पुरिसो इमं महापथविं कोलट्ठिमत्तं कोलट्ठिमत्तं मत्तिकागुळिकं करित्वा निक्खिपेय्य ‘अयं मे पिया, तस्स मे पितु अयं पिता’ति. अपरियादिन्नाव भिक्खवे तस्स पुरिसस्स पितुपितरो अस्सु. अथायं महापथवी परिक्खयं परियादानं गच्छेय्य. तं किस्सहेतु, अनमतग्गोयं भिक्खवे संसारो, पुब्बा कोटि न पञ्ञायति अविज्जानीवरणानं सत्तानं तण्हा संयोजनानं सन्धावतं संसरतं’’ एवमादिना भगवता भासितं.

एवं दीघरत्तं वो भिक्खवे दुक्खं पच्चनुभूतं तिब्बं पच्चनुभूतं ब्यसनं पच्चनुभूतं कटसी वड्ढिता.

अलमेव सब्बसङ्खारेसु निब्बिन्दितुं,

अलं विरज्जितुं, अलं विमुच्चितुं,

अस्सुसुत्त

पुच्छा – तत्थावुसो ततियं संगीतं अस्सुसुत्तं भगवता कत्थ कं आरब्भ कथञ्च भासितं.

विस्सज्जना – सावत्थियं भन्ते सम्बहुलेयेव भिक्खू आरब्भ ‘‘तं किं मञ्ञथ भिक्खवे, कतमं नु खो बहुतरं, यं वा वो इमिना दीघेन अद्धुना सन्धावतं संसरतं अमनापसम्पयोगा मनापविप्पयोगा कन्दन्तानं रोदन्तानं अस्सु पस्सन्नं पग्घरितं, यं वा चतूसु महासमुद्देसु उदक’’न्ति एवमादिना भगवता भासितं.

सासपसुत्त

पुच्छा – तत्थावुसो छट्ठं संगीतं सासपसुत्तं भगवता कत्थ कं आरब्भ किस्मिं वत्थुस्मिं कथञ्च भासितं.

विस्सज्जना – सावत्थियं भन्ते अञ्ञतरं भिक्खुं आरब्भ भासितं. अञ्ञतरो भन्ते भिक्खु भगवन्तं एतदवोच ‘‘कीवदीघो नु खो भन्ते कप्पो’’ति. तस्मिं भन्ते वत्थुस्मिं ‘‘दीघो खो भिक्खु कप्पो, सो न सुकरो सङ्खातुं एत्तकानि वस्सानि इतिवा, (पेय्याल) एत्तकानि वस्ससतसहस्सानि इतिवाति एवमादिना भगवता भासितं.

गङ्गासुत्त

पुच्छा – तेनावुसो…पे… सम्मासम्बुद्धेन अनमतग्गसंयुत्ते गङ्गासुत्तं कत्थ कं आरब्भ किस्मिं वत्थुस्मिं कथञ्च भासितं.

विस्सज्जना – राजगहे भन्ते अञ्ञतरं ब्राह्मणं आरब्भ भासितं. अञ्ञतरो भन्ते ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच ‘‘कीव-

बहुका नु खो भो गोतम कप्पा अब्भतीता अतिक्कन्ता’’ति. तस्मिं भन्ते वत्थुस्मिं ‘‘बहुका खो ब्राह्मण कप्पा अब्भतीता अतिक्कन्ता, ते न सुकरा सङ्खातुं ‘एत्तका कप्पा’ इति वा ‘एत्तकानि कप्पसतानि’ इति वा ‘एत्तकानि कप्पसहस्सानि’ इतिवा ‘एत्तकानि कप्पसतसहस्सानि’ इति वा’’ति एव मादिना भगवता भासितं.

पुग्गलसुत्त

पुच्छा – पुग्गलसुत्तं पनावुसो भगवता कत्थ कं आरब्भ कथञ्च भासितं.

विस्सज्जना – राजगहे भन्ते सम्बहुले भिक्खू आरब्भ ‘‘अनमतग्गोयं भिक्खवे संसारो, पुब्बाकोटि न पञ्ञायति अविज्जा नीवरणानं सत्तानं तण्हासंयोजनानं सन्धावतं संसरतं. एकपुग्गलस्स भिक्खवे कप्पं सन्धावतो संसरतो सिया एवं महा अट्ठिकङ्कलो अट्ठिपुञ्जो अट्ठिरासि, यथा यं वेपुल्लो पब्बतो. सचे संहारको अस्स, सम्भतञ्च न विनस्सेत्या’’ति एवमादिना भगवता भासितं.

दुग्गतसुत्त, सुखितसुत्त

पुच्छा – तत्थावुसो दुग्गतसुत्तञ्च सुखितसुत्तञ्च भगवता कत्थ कं आरब्भ कथञ्च भासितं.

विस्सज्जना – सावत्थियं भन्ते सम्बहुले भिक्खू आरब्भ ‘‘अनमतग्गोयं भिक्खवे संसारो, पुब्बा कोटि न पञ्ञायति अविज्जानीवरणानं सत्तानं तण्हासंयोजनानं सन्धावतं संसरतं. यं भिक्खवे पस्सेय्याथ दुग्गतं दुरूपेतं, निट्ठमेत्थ गन्तब्बं ‘अम्हेहिपि एवरूपं पच्चनुभूतं इमिना दीघेन अद्धुना’ति, यं भिक्खवे पस्सेय्याथ सुखितं सुसज्जितं,

निट्ठमेत्थ गन्तब्बं, ‘‘अम्हेहिपि पच्चनुभूतं इमिना दीघेन अद्धुना’’ति एवमादिना भगवता भासितं.

तिंसमत्तसुत्त

पुच्छा – तिंसमत्तसुत्तं पनावुसो भगवता कत्थ कं आरब्भ कथञ्च भासितं.

विस्सज्जना – राजगहे भन्ते तिंसमत्ते पावेय्यके भिक्खू आरब्भ ‘‘अनमतग्गोयं भिक्खवे संसारो, पुब्बाकोटि न पञ्ञायति अविज्जानीवरणानं सत्तानं तण्हासंयोजनानं सन्धावतं संसरतं. तं किं मञ्ञथ भिक्खवे, कतमं नु खो बहुतरं, यं वा वो इमिना दीघेन अद्धुना सन्धावतं संसरतं सीसच्छिन्नानं लोहितं पस्सन्नं पग्घरितं, यं वा चतूसु महासमुद्देसु उदक’’न्ति एवमादिना भवगता भासितं.

मातुसुत्त

पुच्छा – मातुसुत्तादीनि पनावुसो छसुत्तानि भगवता कत्थ कं आरब्भ कथञ्च भासितं.

विस्सज्जना – सावत्थियं भन्ते सम्बहुले भिक्खू आरब्भ ‘‘अनमतग्गोयं भिक्खवे संसारो, पुब्बा कोटि न पञ्ञायति अविज्जानीवरणानं सत्तानं तण्हासंयोजनानं सन्धावतं संसरतं. न सो भिक्खवे सत्तो सुलभरूपो, यो न माताभूतपुब्बो इमिना दीघेन अद्धुना. यो न पिताभूतपुब्बो. यो न भाताभूतपुब्बो. यो न भगिनिभूतपुब्बो. यो न पुत्तभूतपुब्बो. यो न धीताभूतपुब्बो इमिना दीघेन अद्धुना’’ति एवमादिना भन्ते भगवता भासितं.