ब्रह्मसंयुत्त

गारवसुत्त

पुच्छा – ब्रह्मसंयुत्ते आवुसो पोराणेहि महाकस्सपथेरादीहि धम्मसंगाहकथेरवरेहि दुतियं संगीतं गारवसुत्तं कत्थ कथञ्च समुप्पन्नं.

विस्सज्जना – उरुवेलायं भन्ते समुप्पन्नं. भगवा भन्ते उरुवेलायं विहरति नज्जा नेरञ्जराय तीरे अजपालनिग्रोधमूले पठमाभिसम्बुद्धो. अथ खो भगवतो रहोगतस्स पटिसल्लीनस्स एवं चेतसो परिवितक्को उदपादि ‘‘दुक्खं खो अगारवो विहरति अप्पतिस्सो, कं नु ख्वाहं समणं वा ब्राह्मणं वा सक्कत्वा गरुं कत्वा उपनिस्साय विहरेय्य’’न्ति.

अथ खो भन्ते भगवतो एतदहोसि ‘‘अपरिपुण्णस्स खो सीलक्खन्धस्स पारिपूरिया अञ्ञं समणं वा ब्राह्मणं वा सक्कत्वा गरुं कत्वा उपनिस्साय विहरेय्युं, न खो पनाहं पस्सामि सदेवके लोके समारके सब्रह्मके सस्समणब्राह्मणिया पजाय सदेवमनुस्साय अत्तना सीलसम्पन्नतरं अञ्ञं समणं वा

ब्राह्मणं वा, यमहं सक्कत्वा गरुं कत्वा उपनिस्साय विहरेय्युं.

अपरिपुण्णस्स खो समाधिक्खन्धस्स;

अपरिपुण्णस्स खो पञ्ञाक्खन्धस्स;

अपरिपुण्णस्स खो विमुत्तिक्खन्धस्स.

अपरिपुण्णस्स खो विमुत्तिञाणदस्सनक्खन्धस्स पारिपूरिया अञ्ञं समणं वा ब्राह्मणं वा सक्कत्वा गरुं कत्वा उपनिनिस्साय विहरेय्यं. न खो पनाहं पस्सामि सदेवके लोके समारके सब्रह्मके सस्समणब्राह्मणिया पजाय सदेवमनुस्साय अत्तना विमुत्तिञाणदस्सनसम्पन्नतरं अञ्ञं समणं वा ब्राह्मणं वा, यमहं सक्कत्वा गरुं कत्वा उपनिस्साय विहरेय्यं. यंनूनाहं य्वायं धम्मो मया अभिसम्बुद्धो, तमेव धम्मं सक्कत्वा गरुं कत्वा उपनिस्साय विहरेय्य’’न्ति. एवं खो भन्ते भगवतो चेतसो परिवितक्कवसेन उप्पन्नं.

ये च अतीता सम्बुद्धा, ये च बुद्धा अनागता;

यो चेतरहि सम्बुद्धो, बहूनं सोकनासनो;

सब्बे सद्धम्मगरुनो, विहंसु विहरन्ति च;

तथापि विहरिस्सन्ति, एसा बुद्धान धम्मता.

तस्मा हि अत्तकामेन, महत्तमभिकङ्खता;

सद्धम्मो गरुकातब्बो, सरं बुद्धान सासनं.

अञ्ञरतब्रह्मसुत्त

पुच्छा- तत्थावुसो पोराणकेहि महाकस्सपादीहि धम्मसंगाहकथेरवरेहि पठमं संगीतं अञ्ञतरब्रह्मसुत्तं कत्थ कं आरब्भ किस्मिं वत्थुस्मिं केन कथञ्च भासितं.

विस्सज्जना – ब्रह्मलोके भन्ते अञ्ञतरं ब्रह्मानं आरब्भ आयस्मता महामोग्गल्लानत्थेरेन भासितं. अञ्ञतरस्स भन्ते ब्रह्मुनो एवरूपं पापकं दिट्ठिगतं उप्पन्नं होति ‘‘नत्थि सो समणो वा ब्राह्मणो वा, यो इध आगच्छेय्या’’ति. तस्मिं भन्ते वत्थुस्मिं–

अज्जापि ते आवुसो सा दिट्ठि, या ते दिट्ठि पुरे अहु;

पस्ससि वीतिवत्तन्तं, ब्रह्मलोके पभस्सरन्ति;

एवं खो भन्ते आयस्मता महामोग्गल्लानत्थेरेन भासितं.

अज्जापि ते आवुसो सा दिट्ठि, या ते दिट्ठि पुरे अहु;

पस्ससि वीतिवत्तन्त, ब्रह्मलोके पभस्सरं-हु–

न मे मारिस सा दिट्ठि, या मे दिट्ठि पुरे अहु;

पस्सामि वीतिवत्तन्तं, ब्रह्मलोके पभस्सरं;

स्वाहं अज्ज कथं वज्जं, अहं निच्चोम्हि सस्सतो हु–

तेविज्जा इद्धिपत्ता च, चेतोपरियाय कोविदा;

खीणासवा अरहन्तो, बहू बुद्धस्स सावका-हु–

अरुणवतीसुत्त

पुच्छा – तत्थावुसो अरुणवतीसुत्तं भगवता कत्थ कं आरब्भ कथञ्च भासितं.

विस्सज्जना – सावत्थियं भन्ते सम्बहुले भिक्खू आरब्भ ‘‘भूतपुब्बं भिक्खवे राजा अहोसि अरुणवा नाम. रञ्ञो खो पन भिक्खवे अरुणवतो अरुणवती नाम राजधानी अहोसी’’ति एवमादिना भन्ते भगवता अरुणवती सुत्तं भासितं.

आरम्भथ निक्कमथ, युञ्जथ बुद्धसासने;

धुनाथ मच्चुनो सेनं, नळागारंव कुञ्जरो;

यो इमस्मिं धम्मविनये, अप्पमत्तो विहस्सति;

पहाय जाति संसारं, दुक्खस्सन्तं करिस्सति-हु–