मारसंयुत्त

तपोकम्मसुत्त

पुच्छा – तपोकम्मसुत्तं पनावुसो भगवता जिनेन कत्थ कं आरब्भ किस्मिं वत्थुस्मिं कथञ्च भासितं.

विस्सज्जना – उरुवेलायं भन्ते मारं पापिमन्तं आरब्भ भासितं. मारो भन्ते पापिमा भगवन्तं उपसङ्कमित्वा गाथाय अज्झभासि.

‘‘तपोकम्मा अपक्कम्म, येन सुज्झन्ति माणवा;

असुद्धो मञ्ञसि सुद्धो, सुद्धिमग्गा अपरद्धो’’ति.

तस्मिं भन्ते वत्थुस्मिं–

‘‘अनत्तसंहितं ञत्वा, यं किञ्चि अमरं तपं;

सब्बं नत्थावहं होति, फियारित्तंव धम्मनि;

सीलं समाधि पञ्ञञ्च, मग्गं बोधाय भावयं;

पत्तोस्मि परमं सुद्धिं, निहतो त्वमसि अन्तका’’ति.

एवं खो भन्ते भगवता जिनेन भासितं.

तपोकम्मा अपक्कम्म, ये न सुज्झन्ति माणवा;

असुद्धो मञ्ञसि सुद्धो, सुद्धिमग्गा अपरद्धो–

अनत्थसंहितं उत्वा, यंकिञ्चि अमरं तपं;

सब्बं नत्थावहं होति, फियारित्तंव धम्मनि;

हत्थिराजवण्णसुत्त

पुच्छा – हत्थिराजवण्णसुत्तं पनावुसो भवगता जिनेन कत्थ कं आरब्भ किस्मिं वत्थुस्मिं कथञ्च भासितं.

विस्सज्जना – उरुवेलायं भन्ते मारकंयेव पापिमन्तं आरब्भ भासितं. मारो भन्ते पापिमा भगवतो भयं छम्भितत्तं लोमहंसं उप्पादेतुकामो महन्तं हत्थिराजवण्णं अभिनिम्मिनित्वा येन भगवा तेनुपसङ्कमि.

तस्मिं भन्ते वत्थुस्मिं–

‘‘संसरं दीघमद्धानं, वण्णं कत्वा सुभासुभं;

अलं ते तेन पापिम, निहतो त्वमसि अन्तका’’ति.

एवं खो भन्ते भगवता जिनेन भासितं.

संसरं दीघमद्धानं, वण्णं कत्वा सुभासुभं,

अलं ते तेन पापिम, निहतो त्वमसि अन्तक –