देवपुत्तसंयुत्त

सुब्रह्मसुत्त

पुच्छा – तेनावुसो भगवता जानता पस्सता अरहता सम्मासम्बुद्धेन सुब्रह्मसुत्तं कत्थ कं आरब्भ किस्मिं वत्थुस्मिं कतञ्च भासितं. कीदिसो च तत्थ धम्मपटिग्गाहकस्स धम्मस्सवनानिसंसो अधिगतो.

विस्सज्जना – राजगहे भन्ते सुब्रह्मदेवपुत्तं आरब्भ भासितं. सुब्रह्मा भन्ते देवपुत्तो मरणभयभीतो भगवन्तं उपसङ्कमित्वा एतदवोच–

‘‘निच्चं उत्रस्तमिदं चित्तं, निच्चं उब्बिग्गमिदं मनो;

अनुप्पन्नेसु किच्छेसु, अथो उप्पतितेसु च;

सचे अत्थि अनुत्रस्तं, तं मे अक्खाहि पुच्छितो’’ति–

तस्मिं भन्ते वत्थुस्मिं.

‘‘नाञ्ञत्र बोज्जा तपसा, नाञ्ञत्रिन्द्रियसंवरा;

नाञ्ञत्र सब्बनिस्सग्गा, सोत्थिं पस्सामि पाणिन’’न्ति.

एवं खो भन्ते भगवता भासितं. देसनापरियोसाने च भन्ते सुब्रह्मस्स देवपुत्तस्स तस्मिंयेव आसने विरजं वीतमलं धम्मचक्खुं उदपादि, ‘‘यंकिञ्चि समुदयधम्मं, सब्बं तं निरोधधम्म’’न्ति.

निच्चं उत्रस्तमिदं चित्तं, निच्चं उब्बिग्गमिदं मनो;

अनुप्पन्नेसु किच्छेसु, अथो उप्पतितेसु च;

सचे अत्थि अनुत्रस्त, तं मे अक्खाहि पुच्छितो-हु–

नाञ्ञत्र बोज्जा तपसा, नाञ्ञत्रिन्द्रियसंवरा;

नाञ्ञत्र सब्बनिस्सग्गा, सोत्थिं पस्सामि पाणिनं–

रोहितस्ससुत्त

पुच्छा – रोहितस्ससुत्तं पनावुसो भगवता कत्थ कं आरब्भ किस्मिं वत्थुस्मिं कथञ्च भासितं.

विस्सज्जना – सावत्थियं भन्ते रोहितस्सं देवपुत्तं आरब्भ भासितं. रोहितस्सो भन्ते देवपुत्तो भगवन्तं एतदवोच ‘‘यत्थ नु खो भन्ते न जायति न जीयति न मीयति न चवति न उपपज्जति, सक्का नु खो सो भन्ते गमनेन लोकस्स अन्तो ञातुं वा दट्ठुं वा पापुणितुं वा’’ति. तस्मिं भन्ते वत्थुस्मिं ‘‘यत्थ खो आवुसो न जायति न जीयति न मीयति न चवति न उपपज्जति, नाहं तं गमनेन लोकस्स अन्तं ञातेय्यं अट्ठेय्यं पत्तेय्यन्ति वदामी’’ति एवमादिना भन्ते भगवता भासितं.