७३. यं पितो

पसञ्ञीतो अंवचनस्स यं वा होति. दास्यं दासियं दासिं, दास्यो दासी दासियो. ‘‘घपतेका’’दिना या. दास्या दासिया, दासीहि दासीभि. दास्या दासिया, दासीनं. दास्यं दासियं दास्या दासिया, दासीसु. एवं –

मही वेतरणी वापी, पाटली कदली घटी;

नारी कुमारी तरुणी, वारुणी ब्राह्मणी सखी.

गन्धब्बी किन्नरी नागी, देवी यक्खी अजी मिगी;

वानरी सूकरी सीही, हंसी काकी च कुक्कुटी.

इच्चादयो.

एत्थ च ईकारलोपे ञ्ञकारपुब्बरूपो, वेतरञ्ञो वेतरणियो. वेतरञ्ञं वेतरणियं वेतरणिं, वेतरञ्ञो वेतरणियो इच्चादि. योसु –