२७. तमस्स

सिप्पसद्दत्थमाह-‘लोसल्ल’न्ति. तमेव ब्यञ्जयति ‘किरिये’च्चादिना, करणं किरिया वादनादिकस्स अभ्यासो, सो पुब्बो यस्साति समासो, वीणादिसद्देहि किमुच्चतेच्चाह- ‘वीणादि’च्चादि, दब्बं तंतंसमुदायरूपं. सिप्पञ्चाति वत्वा तदत्थं विभावेति ‘किरिया विसेसो’ति. वादनादिकिरियाय विसिट्ठो जाननकिरियाविसेसोति अत्थो, इमिना वीणादिसद्दा दब्बत्थवुत्तिनो वादनादिकिरियं किरिया विसेसञ्च सिप्पमुपचारेन वदन्तीति दीपेति. इतिसद्दो हेतुम्हि. सायेवेति अभ्यासितब्बा जाननकिरियाविसेसस्स पुब्बभूता वादनकिरिया, विसेसेतुं युत्ता वीणादिसद्देनाति अधिप्पायो.

युत्तता चेत्थ… वीणादिवादनवसेन सिप्पस्स गहेतब्बभावतो, कथं वीणादिसद्देहि दब्बवुत्तीति वादना वुच्चतीति आह- ‘वीणादि विसयत्ता’ति, वादनवुत्तिवीणादिसद्दानं सिप्पवुत्तित्तं यथावुत्तस्सो पमावसेन वत्तुमाह- ‘यथे’च्चादि. वीणादिवादनन्ति यथेति सम्बन्धो. वुत्तमेव फुटयन्तो वुत्तिगन्थस्स मुखं विवरीयति ‘किरिये’च्चादिना. किरियात्यासपुब्बकं ञाणक्खमं कोसल्लं वादनकिरिया विसयत्ता वीणावादनमिच्चनेन किरियासद्देन वुच्चतीत्यत्थो. मुदङ्गं मुदङ्गवादनं सिप्पमस्स, वंसो सिप्पमस्साति विग्गहो. सीलमद्दब्बं कथं पंसुकूलादि(नो) सीलत्थसमानाधिकरणत्तेनाभिधानन्त्याह- ‘पंसुकूलादिधारण’मिच्चादि. तञ्च सीलन्ति सम्बन्धो.

अप्पिच्छतायाति पच्चयप्पिच्छताय. सन्तुट्ठितायाति चतूसु पच्चयेसु द्वादसविधसन्तुट्ठिया. अनुविधीयमानं करीयमानं. फलनिरपेक्खन्ति इमिना इध लोके चीवरादिहेतु पणिधाय पंसुकूल धारणादिं पटिक्खिपति, सीलं तप्परभावेन सेवना. इदं वुत्तं होति ‘‘पंसुकूलादिधारणं पंसुकूलादिविसयन्ति पंसुकूलादिसद्देनोपचारेनाभिधीयते, सीलं पंसुकूलधारणविसयन्ति पंसुकूलादि सद्देनोपचारेनोच्चती’’ति. तिचीवरं सीलमस्साति विग्गहो तेसं गुळो पण्यमस्साति विग्गहो तोमरं, मुग्गरो पहरणमस्साति विग्गहो, उपधीयत्युपरिआधीयतीति रथङ्गं वुच्चति. कामक्खन्धकिलेसाभिसङ्खारा वा उपधि उपदधाति सुखं दुक्खंवाति कत्वा.