६४. एक
घोच ओच घो घान्तओकारन्ता, नत्थि घो येसन्ते अघो, तेसं, सामञ्ञविधानतोति कस्सचि लिङ्गस्स अपरामासा सामञ्ञेन विधानतो, नादेकवचनेसूति नादीसु एकवचनेसूति अत्थो, हि हेतुम्हि, यस्मा कस्सचि एवं दुट्ठाधिप्पायो सिया, तस्मा दुतियमुदाहरणन्ति अत्थो, दुतियोपि हेतुम्हि, यस्मा सब्बेसं सङ्गहणत्थं, तस्मा न च तथाधिप्पेतन्ति अत्थो, सब्बेसमेकवचनानं सङ्गहणाभावे सुत्तानं विरचनप्पकारमाह-‘अञ्ञथा’तिआदि, उपरिचात्यादीस्वयमधिप्पायो ‘‘सुत्तस्स ‘अंयोस्वघोन’न्ति विरचितत्ता सामञ्ञेने-कवचनेस्वघस्स नरस्सत्तप्पतीति तप्पटिसेधाभावा’दण्डि कुल’न्ति रस्सत्तं ‘सिस्मिं नपुंसके’ति विधिसुत्तं वदेय्या’’ति, ओकारन्तप्पटिसेधन्ति ‘अघोन’न्ति ओकारन्तप्पटिसेधं, आदेसन्तरं ‘‘गोस्सा गसिहिनं सुगावगवा’’त्यादिना (२-६७) करीयमानं गावादेसादिकं, एत्थ पन नपुंसके एकवचनन्तं दण्डि कुलन्ति वक्खमानत्ता नोदाहटं, योसु पन ‘‘योलोपनिसुदीघो’’ति (२-८८) अदीघस्सापि दीघविधानसामत्थिया पठममेव दीघस्स रस्साभावेकाव कथाति नोदाहटं, दण्डीदण्डीनि इच्चेव तु भवति, नोस्सवाति पाठो दिस्सति, एत्थ विज्जमाने गे परे ओकारन्तस्स वा रस्सापज्जनदोसम्पसङ्गतो नोस्सा’ति पाठेन भवितब्बं.