४४. सस्साय

सुञिति ञकारो किमत्थोति आह-‘ञकारो’तिआदि, असति हि ञकारे‘ञानुबन्धो’ति ञकारेन विसेसनेन सुकारो न विसेसी येय्य सतियेव तस्मिं तेन सो विसेसीयेय्य, तस्मा ‘‘ञकानुबन्धाद्यन्ता’’ति सुत्ते ‘ञकानुबन्धा’ति विसेसनं विसेसनभावो अत्थो पयोजनं यस्स सो विसेसनत्थो, बहुलं वचनेनानभिमतमनवसेसं ववत्थापीयतीति वुत्तियं ‘‘भिय्यो’’त्यादिकमुपदिट्ठन्ति दस्सेतुमुपक्कमते ‘सामञ्ञेना’तिआदिना, छट्ठी भवतीति (से)सो, ननुच अत्थसद्देनाञ्ञपदत्थसमासे कथं चतुत्थ्यत्थो-वसीयतीति वुच्चते, चतुत्थीएकवचने अत्तत्थ’न्ति एत्थ सद्धम्मसवनादिकमत्तनिमित्तन्ति यो-त्थो, सो चत्थो-ञ्ञ पदत्थेपि, तस्सा-ञ्ञपदत्थभूतस्सापि अत्ता अत्थो पयोजनम्भवति निमित्तभावेनाति नात्थभेदोति त एत इमवज्जितानं सब्बादीनन्ति त एतइमसद्देहि एव वज्जितानमञ्ञेसं सब्बादीनं, पटिसिद्धेसुपि कस्सचि आदेसो दिस्सतीति दस्सेतुमाह‘तसद्दस्स चा’ति.