१३२. टस

इमिस्सायात्यादीसु ‘‘स्सं स्सा स्साये’’त्यादिना (२-५२) इ, ‘‘तदादेसा ते विय होन्ती’’ति परिभासतो साद्यादेसीनं गहणास्सायादेसादीनं गहणसम्भवेपि किं स्सायादिग्गहणे न सुत्तगुरुकरणेने त्यासङ्किय‘स्सायादिग्गहण’मिच्चादि, वुत्ति गन्थो वुत्तोति दस्सेतुमाह-‘ननु चे’त्यादि, टसस्मादिकं ‘टसस्मास्मिन्नन्नास्विमस्स चा’ति वत्तब्बं, नमादीनम्पि विधिग्गहणाय [नादीनम्पविग्गहाय (पोत्थके)], तस्सा

देसिनो आदेसो तदादेसो, तस्स, तस्स आदेसिनो गहणं तग्गहणं, तेन.