१३०. केवा
होतु सितो-ञ्ञत्रके सति सादेसो, सिम्हि तु कप्पच्चया पठममेव कतो मस्स सादेसोति तप्पच्चये सति ‘केवा’ति किं सामञ्ञेन सादेसविधानेने त्यासङ्किय सुत्तस्स सामञ्ञ विधाने फलं दस्सेतुं ‘केनेकत्थतायं’त्यादिमाह, केनेकत्थतायन्ति कप्पच्चयेन सह णादिवुत्तियं, पुब्बभागस्साति असुभागस्स पदत्ताभावाति ‘‘एकत्थताया’’ति (२-११९) विभत्तिया पदत्तसाधिकायापगमेन पदत्ताभावा, पदसङ्खारनिबन्धनोति पद सिद्धि हेतुको, ‘‘निमित्ताभावे नेमित्तिकस्साप्यभावो’’ति ञायस्सायमत्थो ‘‘निमित्तं कारणं हेतूत्यनत्थन्तरं, निमित्तस्स अभावो निमित्ताभावो, तस्मिं निमित्ताभावे हेतुविनासेत्यत्थो, निमित्ता आगतो नेमित्तिको, फलभूतो धम्मो, निमित्ते भावो वा नेमित्तिको, निमित्तस्साभावे तं हेतुतो पवत्तस्स नेमित्तिकस्स फलस्साप्यभावो भवती’’ति, तथाहि छत्तनिमित्तछाया छत्तापायेन भवति, पदीपनिमित्तदस्सनं पदीपापाये न भाति, तथेहापि निमित्ततो पवत्तानं निमित्ताभावे अभावोयेव युत्ति माति मञ्ञते, अञ्ञत्रचाति सितो अञ्ञत्र च.