१०८. अते

ननु च ‘‘लक्खणपटिपदवुत्तेसु पटिपदवुत्तस्सेव गहण’’न्तीमाय परिभासाय लक्खणिकस्साकारस्स गहणं न पप्पोतीत्यासङ्किय पटिपादयमाह-‘रस्साकारे’च्चादि, परिभासाय चस्सायमत्थो ‘‘लक्खीयतेनेनेति लक्खणं, साध्वसाधुजानन हेसुत्ता सुत्त [सत्थ] मुच्चते, पटिगतम्पदं पटिपदं, उच्चारितमञ्जसेत्यत्थो, लक्खणञ्च पटिपदञ्च लक्खणपटिपदानि, तेहि वुत्तानि रूपानि लक्खणपटिपदवुत्तानि, तेसु, वुत्तसद्दो पच्चेकम्परिसमापीयते ‘लक्खणवुत्तेसु पटिपदवुत्तेसू’ति, तत्राञ्चसा यमनिद्दिट्ठं, केवलं लक्खणदस्सनेनास्मिं लक्खणे सत्यवस्समनेन रूपेन भवितब्बन्ति लक्खणेन पटिपादितं, तं लक्खणवुत्तमित्युच्चते, यन्त्वञ्जसा सद्देनेव पटिपादितं, तं पटिपदवुत्तन्ति वुच्चते, तस्मिं लक्खणवुत्ते पटिपदवुत्ते च रूपे सति पटिपदवुत्तस्सेव गहणं, नेतरस्से’’ति, पटिपदवुत्तस्सेवेत्यवधारणेन नियमरूपभास्सा परिभासायावगम्यते, सो च नियमो अनियमपुब्बके सन्देहे सत्यवतिट्ठते, तस्मा यत्र लक्खणवुत्तमेव केवलं, न पटिपदवुत्तं, तत्र नायं परिभासा वतिट्ठते, यत्रापि पटिपदवुत्तमेव केवलं, न लक्खणवुत्तं, सोप्येतिस्सा अविसयो, यत्र द्वे रूपानि सम्भवन्ति तत्रेवा यम्परिभासा सन्देहापाकरणमुखेन पवत्ताति ञायप्पत्तोयेवा मत्थो इमाय परिभासायानुवाद्यते, तथाहि सन्देहठानेसु यद्यप्येकरूपमेवमभिन्नमुभिन्नं, तथापि लक्खणवुत्तं रूपं लक्खणे नोन्नीयमानं धूमग्गि विय जलबलाका विय चानु मानिकं, यन्तु पटिपद वुत्तं रूपं, तं पच्चक्खसिद्धं, पच्चक्खानुमानेसु च पच्चक्खम्बलवन्तरं पमाणन्ति अतो पटिपदवुत्तमेव गय्हतीति.