१०. अनु

नतुलक्खणन्ति सच्चकिरिया वुट्ठिया हेतु होति, न तु सङ्केतोति अत्थो, हेतुत्ता लक्खणत्ताभावे सच्चकिरियाय कथं लक्खणे दुतियाति हेतुत्तेपि लक्खणत्तमस्स साधेन्तो साधम्मपयोगेनान्वयमाह-‘यं सकिम्पि’च्चादि, एत्थ हि लक्खणं सच्च किरियाति पटिञ्ञा, [पक्खो (पोत्थके)] सकिम्पि निमित्तताय कप्पनत्ताति हेतु, यं सकिम्पि निमित्तताय कप्पते तम्पि लक्खणं भवति, यथा’अपि भवं कमण्डलुपाणिं सिस्समद्दक्खी’ति साधम्मपयोगेनान्वयो दट्ठब्बो, कप्पतेति समत्थोति अत्थो, कमण्डलु पाणिम्हि अस्सेति कमण्डलुपाणी, अपीति पञ्हे, कदाचि केनचि कमण्डलुपाणीसिस्सो दिट्ठो सो तमेव दस्सनं लक्खणं कत्वा पुच्छति ‘अपि’त्यादिना, अथ यथा वुत्तेन हेतुनोपि लक्खणत्तमत्तु तथापि परविप्पटिसेधेन हेतुम्हि ततिया कस्मा न सियाति चोदयमाह ‘न न्वेवम्पि’च्चादि, पुब्बविप्पटिसेधेनाति अपवादपुब्बविप्पटिसेधेन, तथाहि छट्ठिया पवादो होति हेतुम्हि ततियाविधि… सम्बन्धछट्ठिया पत्ताय हेतुततियाविधानतो उपपदविभत्तिविधिपि छट्ठियापवादो… सम्बन्धविसेसाभिब्यत्तिहेतुनोपपदेन योगे तस्मिंयेव सम्बन्धे विधानतो, तत्थ हेतुततियावकासो ‘धनेन कुल’न्ति, उपपदविभत्तियावकासो ‘रुक्खमनुविज्जोतते’ति, सच्चकिरियमनु पावस्सीति तु हेतुम्हि लक्खणे-पवादविप्पटिसेधे सति पुब्बविप्पटिसेधेन दुतिया भवति.