७. पठमपापधम्मसुत्तं

२०७. ‘‘पापञ्च वो, भिक्खवे, देसेस्सामि, पापेन पापतरञ्च; कल्याणञ्च, कल्याणेन कल्याणतरञ्च. तं सुणाथ…पे….

‘‘कतमो च, भिक्खवे, पापो? इध, भिक्खवे, एकच्चो पाणातिपाती होति…पे… मिच्छादिट्ठिको होति. अयं वुच्चति, भिक्खवे, पापो.

‘‘कतमो च, भिक्खवे, पापेन पापतरो? इध, भिक्खवे, एकच्चो अत्तना च पाणातिपाती होति, परञ्च पाणातिपाते समादपेति…पे… अत्तना च मिच्छादिट्ठिको होति, परञ्च मिच्छादिट्ठिया समादपेति. अयं वुच्चति, भिक्खवे, पापेन पापतरो.

‘‘कतमो च, भिक्खवे, कल्याणो? इध, भिक्खवे, एकच्चो पाणातिपाता पटिविरतो होति…पे… सम्मादिट्ठिको होति. अयं वुच्चति, भिक्खवे, कल्याणो.

‘‘कतमो च, भिक्खवे, कल्याणेन कल्याणतरो? इध, भिक्खवे, एकच्चो अत्तना च पाणातिपाता पटिविरतो होति, परञ्च पाणातिपाता वेरमणिया समादपेति…पे… अत्तना च सम्मादिट्ठिको होति, परञ्च सम्मादिट्ठिया समादपेति. अयं वुच्चति, भिक्खवे, कल्याणेन कल्याणतरो’’ति. सत्तमं.