८. दुतियपापधम्मसुत्तं

२०८. ‘‘पापञ्च वो, भिक्खवे, देसेस्सामि, पापेन पापतरञ्च; कल्याणञ्च, कल्याणेन कल्याणतरञ्च. तं सुणाथ, साधुकं मनसिकरोथ; भासिस्सामी’’ति. एवं…पे… एतदवोच –

‘‘कतमो च, भिक्खवे, पापो? इध, भिक्खवे, एकच्चो मिच्छादिट्ठिको होति…पे… मिच्छाञाणी होति, मिच्छाविमुत्ति होति. अयं वुच्चति, भिक्खवे, पापो.

‘‘कतमो च, भिक्खवे, पापेन पापतरो? इध, भिक्खवे, एकच्चो अत्तना च मिच्छादिट्ठिको होति, परञ्च मिच्छादिट्ठिया समादपेति…पे… अत्तना च मिच्छाञाणी होति, परञ्च मिच्छाञाणे समादपेति; अत्तना च मिच्छाविमुत्ति होति, परञ्च मिच्छाविमुत्तिया समादपेति. अयं वुच्चति, भिक्खवे, पापेन पापतरो.

‘‘कतमो च, भिक्खवे, कल्याणो? इध, भिक्खवे, एकच्चो सम्मादिट्ठिको होति …पे… सम्माञाणी होति, सम्माविमुत्ति होति. अयं वुच्चति, भिक्खवे, कल्याणो.

‘‘कतमो च, भिक्खवे, कल्याणेन कल्याणतरो? इध, भिक्खवे, एकच्चो अत्तना च सम्मादिट्ठिको होति, परञ्च सम्मादिट्ठिया समादपेति…पे… अत्तना च सम्माञाणी होति, परञ्च सम्माञाणे समादपेति; अत्तना च सम्माविमुत्ति होति, परञ्च सम्माविमुत्तिया समादपेति. अयं वुच्चति, भिक्खवे, कल्याणेन कल्याणतरो’’ति. अट्ठमं.