২. অজপালকথা
৪. [উদা. ৪] অথ খো ভগৰা সত্তাহস্স অচ্চযেন তম্হা সমাধিম্হা ৰুট্ঠহিত্ৰা বোধিরুক্খমূলা যেন অজপালনিগ্রোধো তেনুপসঙ্কমি, উপসঙ্কমিত্ৰা অজপালনিগ্রোধমূলে সত্তাহং একপল্লঙ্কেন নিসীদি ৰিমুত্তিসুখপটিসংৰেদী. অথ খো অঞ্ঞতরো হুংহুঙ্কজাতিকো ব্রাহ্মণো যেন ভগৰা তেনুপসঙ্কমি. উপসঙ্কমিত্ৰা ভগৰতা সদ্ধিং সম্মোদি. সম্মোদনীযং কথং সারণীযং ৰীতিসারেত্ৰা একমন্তং অট্ঠাসি. একমন্তং ঠিতো খো সো ব্রাহ্মণো ভগৰন্তং এতদৰোচ – ‘‘কিত্তাৰতা নু খো, ভো গোতম, ব্রাহ্মণো হোতি, কতমে চ পন ব্রাহ্মণকরণা [ব্রাহ্মণকারকা (ক.) ব্রাহ্মণকরাণা (?)] ধম্মা’’তি? অথ খো ভগৰা এতমত্থং ৰিদিত্ৰা তাযং ৰেলাযং ইমং উদানং উদানেসি –
[নেত্তি. ১০৩] যো ব্রাহ্মণো বাহিতপাপধম্মো;
নিহুংহুঙ্কো নিক্কসাৰো যতত্তো;
ৰেদন্তগূ ৰুসিতব্রহ্মচরিযো;
ধম্মেন সো ব্রহ্মৰাদং ৰদেয্য;
যস্সুস্সদা নত্থি কুহিঞ্চি লোকে’’তি.
অজপালকথা নিট্ঠিতা.