৩. মুচলিন্দকথা

৫. [উদা. ১১] অথ খো ভগৰা সত্তাহস্স অচ্চযেন তম্হা সমাধিম্হা ৰুট্ঠহিত্ৰা অজপালনিগ্রোধমূলা যেন মুচলিন্দো তেনুপসঙ্কমি, উপসঙ্কমিত্ৰা মুচলিন্দমূলে সত্তাহং একপল্লঙ্কেন নিসীদি ৰিমুত্তিসুখপটিসংৰেদী. তেন খো পন সমযেন মহা অকালমেঘো উদপাদি, সত্তাহৰদ্দলিকা সীতৰাতদুদ্দিনী. অথ খো মুচলিন্দো নাগরাজা সকভৰনা নিক্খমিত্ৰা ভগৰতো কাযং সত্তক্খত্তুং ভোগেহি পরিক্খিপিত্ৰা উপরিমুদ্ধনি মহন্তং ফণং করিত্ৰা অট্ঠাসি – ‘‘মা ভগৰন্তং সীতং, মা ভগৰন্তং উণ্হং, মা ভগৰন্তং ডংসমকসৰাতাতপসরীসপসম্ফস্সো’’তি […সিরিং সপ… (সী. স্যা. কং.)]. অথ খো মুচলিন্দো নাগরাজা সত্তাহস্স অচ্চযেন ৰিদ্ধং ৰিগতৰলাহকং দেৰং ৰিদিত্ৰা ভগৰতো কাযা ভোগে ৰিনিৰেঠেত্ৰা সকৰণ্ণং পটিসংহরিত্ৰা মাণৰকৰণ্ণং অভিনিম্মিনিত্ৰা ভগৰতো পুরতো অট্ঠাসি পঞ্জলিকো ভগৰন্তং নমস্সমানো. অথ খো ভগৰা এতমত্থং ৰিদিত্ৰা তাযং ৰেলাযং ইমং উদানং উদানেসি –

[কথা. ৩৩৮ কথাৰত্থুপাল়িযম্পি]‘‘সুখো ৰিৰেকো তুট্ঠস্স, সুতধম্মস্স পস্সতো;

অব্যাপজ্জং সুখং লোকে, পাণভূতেসু সংযমো.

[কথা. ৩৩৮ কথাৰত্থুপাল়িযম্পি]‘‘সুখা ৰিরাগতা লোকে, কামানং সমতিক্কমো;

অস্মিমানস্স যো ৰিনযো, এতং ৰে পরমং সুখ’’ন্তি.

মুচলিন্দকথা নিট্ঠিতা.