পণ্ণভেসজ্জকথা
পণ্ণভেসজ্জকথাযং ‘‘অনুজানামি, ভিক্খৰে, পণ্ণানি ভেসজ্জানি নিম্বপণ্ণং কুটজপণ্ণং পটোলপণ্ণং নত্তমালপণ্ণং ফগ্গৰপণ্ণং সুলসিপণ্ণং কপ্পাসপণ্ণং, যানি ৰা পনঞ্ঞানিপি অত্থি পণ্ণানি ভেসজ্জানি নেৰ খাদনীযে খাদনীযত্থং ফরন্তি, ন ভোজনীযে ভোজনীযত্থং ফরন্তি, তানি পটিগ্গহেত্ৰা যাৰজীৰং পরিহরিতুং, সতি পচ্চযে পরিভুঞ্জিতুং, অসতি পচ্চযে পরিভুঞ্জন্তস্স আপত্তি দুক্কটস্সা’’তি (মহাৰ. ২৬৩) ৰচনতো খাদনীযভোজনীযত্থং অফরন্তানি তানিপি পণ্ণানি পটিগ্গহেত্ৰা যাৰজীৰং পরিহরিতুং, সতি পচ্চযে পরিভুঞ্জিতুং ৰট্টতি. অচ্ছৰসন্তিআদীসু নিস্সগ্গিযৰণ্ণনাযং (পারা. অট্ঠ. ২.৬২৩) ৰুত্তনযেনেৰ অত্থো ৰেদিতব্বো. মূলভেসজ্জাদিৰিনিচ্ছযোপি খুদ্দকৰণ্ণনাযং ৰুত্তোযেৰ, তস্মা ইধ যং যং পুব্বে অৰুত্তং, তং তদেৰ ৰণ্ণযিস্সাম.