পাথেয্যকথা

৬৬. পাথেয্যকথাযং ‘‘অনুজানামি, ভিক্খৰে’’তিআদি ভদ্দিযনগরে অমিতপরিভোগভূতেন মেণ্ডকসেট্ঠিনা অভিযাচিতো হুত্ৰা অনুঞ্ঞাতং, ইধ পন পঠমং ‘‘অনুজানামি, ভিক্খৰে, পঞ্চ গোরসে খীরং দধিং তক্কং নৰনীতং সপ্পি’’ন্তি (মহাৰ. ২৯৯) পঞ্চ গোরসা অনুঞ্ঞাতা. ততো পরং সেট্ঠিনো অভিযাচনানুরূপং ৰত্ৰা অনুজানিতুং ‘‘সন্তি, ভিক্খৰে, মগ্গা কন্তারা’’তিআদিমাহ. সেসং অট্ঠকথাযং ৰুত্তনযেনেৰ ৰেদিতব্বং. তথা অলভন্তেন অঞ্ঞাতকঅপ্পৰারিতট্ঠানতো যাচিত্ৰাপি গহেতব্বন্তি এতেন এৰরূপেসু কালেসু ৰিঞ্ঞত্তিপচ্চযা দোসো নত্থীতি দস্সেতি. ‘‘একদিৰসেন গমনীযে মগ্গে একভত্তত্থায পরিযেসিতব্ব’’ন্তি ৰুত্তত্তা পন ততো উপরি যাচনং ন ৰট্টতীতি দস্সিতং. ‘‘দীঘে অদ্ধানে’’তিআদিনা সচে মাসগমনীযে মগ্গে সত্তাহগমনীযো এৰ কন্তারো হোতি, তত্থ সত্তাহযাপনীযমত্তমেৰ পাথেয্যং পরিযেসিতব্বং, ততো পরং পিণ্ডচারিকাদিৰসেন সুভিক্খসুলভপিণ্ডমগ্গত্তা ন পরিযেসিতব্বন্তি.