৪. মনাপদাযীসুত্তৰণ্ণনা

৪৪. চতুত্থে ঝানমনেন নিব্বত্তং মনোমযন্তি আহ ‘‘সুদ্ধাৰাসেসু একং ঝানমনেন নিব্বত্তং দেৰকায’’ন্তি. সতিপি হি সব্বসত্তানং অভিসঙ্খারমনসা নিব্বত্তভাৰে বাহিরপচ্চযেহি ৰিনা মনসাৰ নিব্বত্তত্তা ‘‘মনোমযা’’তি ৰুচ্চন্তি রূপাৰচরসত্তা. যদি এৰং কামভৰে ওপপাতিকসত্তানম্পি মনোমযভাৰো আপজ্জতীতি চে? ন, তত্থ বাহিরপচ্চযেহি নিব্বত্তেতব্বতাসঙ্কায এৰ অভাৰতো ‘‘মনসাৰ নিব্বত্তা’’তি অৰধারণাসম্ভৰতো. নিরুল়্হো ৰাযং লোকে মনোমযৰোহারো রূপাৰচরসত্তেসু. তথা হি ‘‘অন্নমযো, পাণমযো, মনোমযো, আনন্দমযো, ৰিঞ্ঞাণমযো’’তি পঞ্চধা অত্তানং ৰেদৰাদিনোপি ৰদন্তি. উচ্ছেদৰাদিনোপি ৰদন্তি ‘‘দিব্বো রূপী মনোমযো’’তি (দী. নি. ১.৮৭). তীসু ৰা কুলসম্পত্তীসূতি ব্রাহ্মণখত্তিযৰেস্সসঙ্খাতেসু সম্পন্নকুলেসু. ছসু ৰা কামসগ্গেসূতি ছসু কামাৰচরদেৰেসু.

মনাপদাযীসুত্তৰণ্ণনা নিট্ঠিতা.