৩. অঞ্ঞতরভিক্খুসুত্তং

২৭১. অথ খো অঞ্ঞতরো ভিক্খু যেন ভগৰা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৰা ভগৰন্তং অভিৰাদেত্ৰা একমন্তং নিসীদি. একমন্তং নিসিন্নো খো সো ভিক্খু ভগৰন্তং এতদৰোচ – ‘‘কতমা নু খো, ভন্তে, ৰেদনা, কতমো ৰেদনাসমুদযো, কতমা ৰেদনাসমুদযগামিনী পটিপদা? কতমো ৰেদনানিরোধো, কতমা ৰেদনানিরোধগামিনী পটিপদা? কো ৰেদনায অস্সাদো, কো আদীনৰো, কিং নিস্সরণ’’ন্তি?

‘‘তিস্সো ইমা, ভিক্খু, ৰেদনা – সুখা ৰেদনা, দুক্খা ৰেদনা, অদুক্খমসুখা ৰেদনা. ইমা ৰুচ্চন্তি, ভিক্খু, ৰেদনা. ফস্সসমুদযা ৰেদনাসমুদযো. তণ্হা ৰেদনাসমুদযগামিনী পটিপদা. ফস্সনিরোধা ৰেদনানিরোধো. অযমেৰ অরিযো অট্ঠঙ্গিকো মগ্গো ৰেদনানিরোধগামিনী পটিপদা, সেয্যথিদং – সম্মাদিট্ঠি…পে… সম্মাসমাধি. যং ৰেদনং পটিচ্চ উপ্পজ্জতি সুখং সোমনস্সং, অযং ৰেদনায অস্সাদো; যা ৰেদনা অনিচ্চা দুক্খা ৰিপরিণামধম্মা, অযং ৰেদনায আদীনৰো; যো ৰেদনায ছন্দরাগৰিনযো ছন্দরাগপ্পহানং, ইদং ৰেদনায নিস্সরণ’’ন্তি. ততিযং.