৬. দুতিযআনন্দসুত্তং
২৬৪. অথ খো আযস্মা আনন্দো যেন ভগৰা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৰা ভগৰন্তং অভিৰাদেত্ৰা একমন্তং নিসীদি. একমন্তং নিসিন্নং খো আযস্মন্তং আনন্দং ভগৰা এতদৰোচ – ‘‘কতমা নু খো, আনন্দ, ৰেদনা, কতমো ৰেদনাসমুদযো, কতমো ৰেদনানিরোধো, কতমা ৰেদনানিরোধগামিনী পটিপদা? কো ৰেদনায অস্সাদো, কো আদীনৰো, কিং নিস্সরণ’’ন্তি? ‘‘ভগৰংমূলকা নো, ভন্তে, ধম্মা ভগৰন্নেত্তিকা ভগৰম্পটিসরণা. সাধু, ভন্তে, ভগৰন্তঞ্ঞেৰ পটিভাতু এতস্স ভাসিতস্স অত্থো. ভগৰতো সুত্ৰা ভিক্খূ ধারেস্সন্তী’’তি. ‘‘তেন হি, আনন্দ, সুণোহি, সাধুকং মনসি করোহি; ভাসিস্সামী’’তি. ‘‘এৰং, ভন্তে’’তি খো আযস্মা আনন্দো ভগৰতো পচ্চস্সোসি. ভগৰা এতদৰোচ – ‘‘তিস্সো ইমা, আনন্দ, ৰেদনা – সুখা ৰেদনা, দুক্খা ৰেদনা, অদুক্খমসুখা ৰেদনা – ইমা ৰুচ্চন্তি, আনন্দ, ৰেদনা…পে… ফস্সসমুদযা…পে… খীণাসৰস্স ভিক্খুনো রাগো পটিপ্পস্সদ্ধো হোতি, দোসো পটিপ্পস্সদ্ধো হোতি, মোহো পটিপ্পস্সদ্ধো হোতী’’তি. ছট্ঠং.