৭-৯. অনত্তছন্দাদিসুত্তং

১৭৪-১৭৬. ‘‘যো, ভিক্খৰে, অনত্তা, তত্র ৰো ছন্দো পহাতব্বো, রাগো পহাতব্বো, ছন্দরাগো পহাতব্বো. কো চ, ভিক্খৰে, অনত্তা? চক্খু, ভিক্খৰে, অনত্তা; তত্র ৰো ছন্দো পহাতব্বো, রাগো পহাতব্বো, ছন্দরাগো পহাতব্বো…পে… জিৰ্হা অনত্তা; তত্র ৰো ছন্দো পহাতব্বো, রাগো পহাতব্বো, ছন্দরাগো পহাতব্বো…পে… মনো অনত্তা; তত্র ৰো ছন্দো পহাতব্বো, রাগো পহাতব্বো, ছন্দরাগো পহাতব্বো. যো, ভিক্খৰে, অনত্তা তত্র ৰো ছন্দো পহাতব্বো, রাগো পহাতব্বো, ছন্দরাগো পহাতব্বো’’তি.