৪-৬. দুক্খছন্দাদিসুত্তং
১৭১-১৭৩. ‘‘যং, ভিক্খৰে, দুক্খং, তত্র ৰো ছন্দো পহাতব্বো, রাগো পহাতব্বো, ছন্দরাগো পহাতব্বো. কিঞ্চ, ভিক্খৰে, দুক্খং? চক্খু, ভিক্খৰে, দুক্খং; তত্র ৰো ছন্দো পহাতব্বো, রাগো পহাতব্বো, ছন্দরাগো পহাতব্বো…পে… জিৰ্হা দুক্খা…পে… মনো দুক্খো; তত্র ৰো ছন্দো পহাতব্বো, রাগো পহাতব্বো, ছন্দরাগো পহাতব্বো. যং, ভিক্খৰে, দুক্খং তত্র ৰো ছন্দো পহাতব্বো, রাগো পহাতব্বো, ছন্দরাগো পহাতব্বো’’তি.