১৪. অনত্তানুপস্সীসুত্তং

১৪৯. সাৰত্থিনিদানং. ‘‘সদ্ধাপব্বজিতস্স, ভিক্খৰে, কুলপুত্তস্স অযমনুধম্মো হোতি – যং রূপে অনত্তানুপস্সী ৰিহরেয্য. ৰেদনায… সঞ্ঞায… সঙ্খারেসু… ৰিঞ্ঞাণে অনত্তানুপস্সী ৰিহরেয্য. (সো রূপে) অনত্তানুপস্সী ৰিহরন্তো, ৰেদনায… সঞ্ঞায… সঙ্খারেসু… ৰিঞ্ঞাণে অনত্তানুপস্সী ৰিহরন্তো রূপং পরিজানাতি, ৰেদনং…পে… সঞ্ঞং… সঙ্খারে… ৰিঞ্ঞাণং পরিজানাতি. সো রূপং পরিজানং ৰেদনং পরিজানং সঞ্ঞং পরিজানং সঙ্খারে পরিজানং ৰিঞ্ঞাণং পরিজানং পরিমুচ্চতি রূপম্হা, পরিমুচ্চতি ৰেদনায, পরিমুচ্চতি সঞ্ঞায, পরিমুচ্চতি সঙ্খারেহি, পরিমুচ্চতি ৰিঞ্ঞাণম্হা, পরিমুচ্চতি জাতিযা জরায মরণেন সোকেহি পরিদেৰেহি দুক্খেহি দোমনস্সেহি উপাযাসেহি; ‘পরিমুচ্চতি দুক্খস্মা’তি ৰদামী’’তি. চুদ্দসমং.

কুক্কুল়ৰগ্গো চুদ্দসমো.

তস্সুদ্দানং –

কুক্কুল়া তযো অনিচ্চেন, দুক্খেন অপরে তযো;

অনত্তেন তযো ৰুত্তা, কুলপুত্তেন দ্ৰে দুকাতি.