১১. মহাকপ্পিনসুত্তং

২৪৫. সাৰত্থিযং ৰিহরতি. অথ খো আযস্মা মহাকপ্পিনো যেন ভগৰা তেনুপসঙ্কমি. অদ্দসা খো ভগৰা আযস্মন্তং মহাকপ্পিনং দূরতোৰ আগচ্ছন্তং. দিস্ৰান ভিক্খূ আমন্তেসি – ‘‘পস্সথ নো তুম্হে ভিক্খৰে, এতং ভিক্খুং আগচ্ছন্তং ওদাতকং তনুকং তুঙ্গনাসিক’’ন্তি? ‘‘এৰং, ভন্তে’’. ‘‘এসো খো, ভিক্খৰে, ভিক্খু মহিদ্ধিকো মহানুভাৰো. ন চ সা সমাপত্তি সুলভরূপা যা তেন ভিক্খুনা অসমাপন্নপুব্বা. যস্স চত্থায কুলপুত্তা সম্মদেৰ অগারস্মা অনগারিযং পব্বজন্তি তদনুত্তরং ব্রহ্মচরিযপরিযোসানং দিট্ঠেৰ ধম্মে সযং অভিঞ্ঞা সচ্ছিকত্ৰা উপসম্পজ্জ ৰিহরতী’’তি.

ইদমৰোচ ভগৰা. ইদং ৰত্ৰান সুগতো অথাপরং এতদৰোচ সত্থা –

‘‘খত্তিযো সেট্ঠো জনেতস্মিং, যে গোত্তপটিসারিনো;

ৰিজ্জাচরণসম্পন্নো, সো সেট্ঠো দেৰমানুসে.

‘‘দিৰা তপতি আদিচ্চো, রত্তিমাভাতি চন্দিমা;

সন্নদ্ধো খত্তিযো তপতি, ঝাযী তপতি ব্রাহ্মণো;

অথ সব্বমহোরত্তিং [অথ সব্বমহোরত্তং (সী. স্যা. কং.)], বুদ্ধো তপতি তেজসা’’তি. একাদসমং;