৪. আনন্দসুত্তং

২১২. একং সমযং আযস্মা আনন্দো সাৰত্থিযং ৰিহরতি জেতৰনে অনাথপিণ্ডিকস্স আরামে. অথ খো আযস্মা আনন্দো পুব্বণ্হসমযং নিৰাসেত্ৰা পত্তচীৰরমাদায সাৰত্থিং পিণ্ডায পাৰিসি আযস্মতা ৰঙ্গীসেন পচ্ছাসমণেন. তেন খো পন সমযেন আযস্মতো ৰঙ্গীসস্স অনভিরতি উপ্পন্না হোতি, রাগো চিত্তং অনুদ্ধংসেতি. অথ খো আযস্মা ৰঙ্গীসো আযস্মন্তং আনন্দং গাথায অজ্ঝভাসি –

‘‘কামরাগেন ডয্হামি, চিত্তং মে পরিডয্হতি;

সাধু নিব্বাপনং ব্রূহি, অনুকম্পায গোতমা’’তি.

‘‘সঞ্ঞায ৰিপরিযেসা, চিত্তং তে পরিডয্হতি;

নিমিত্তং পরিৰজ্জেহি, সুভং রাগূপসংহিতং.

‘‘সঙ্খারে পরতো পস্স, দুক্খতো মা চ অত্ততো;

নিব্বাপেহি মহারাগং, মা ডয্হিত্থো পুনপ্পুনং.

‘‘অসুভায চিত্তং ভাৰেহি, একগ্গং সুসমাহিতং;

সতি কাযগতা ত্যত্থু, নিব্বিদাবহুলো ভৰ.

‘‘অনিমিত্তঞ্চ ভাৰেহি, মানানুসযমুজ্জহ;

ততো মানাভিসমযা, উপসন্তো চরিস্সসী’’তি.