৫. মানসসুত্তং

১৫১. এৰং মে সুতং – একং সমযং ভগৰা সাৰত্থিযং ৰিহরতি জেতৰনে অনাথপিণ্ডিকস্স আরামে. অথ খো মারো পাপিমা যেন ভগৰা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৰা ভগৰন্তং গাথায অজ্ঝভাসি –

‘‘অন্তলিক্খচরো পাসো, য্ৰাযং চরতি মানসো;

তেন তং বাধযিস্সামি, ন মে সমণ মোক্খসী’’তি.

‘‘রূপা সদ্দা রসা গন্ধা, ফোট্ঠব্বা চ মনোরমা;

এত্থ মে ৰিগতো ছন্দো, নিহতো ত্ৰমসি অন্তকা’’তি.

অথ খো মারো পাপিমা ‘‘জানাতি মং ভগৰা, জানাতি মং সুগতো’’তি দুক্খী দুম্মনো তত্থেৰন্তরধাযীতি.