৩. সুভসুত্তং

১৩৯. এৰং মে সুতং – একং সমযং ভগৰা উরুৰেলাযং ৰিহরতি নজ্জা নেরঞ্জরায তীরে অজপালনিগ্রোধমূলে পঠমাভিসম্বুদ্ধো. তেন খো পন সমযেন ভগৰা রত্তন্ধকারতিমিসাযং অব্ভোকাসে নিসিন্নো হোতি, দেৰো চ একমেকং ফুসাযতি. অথ খো মারো পাপিমা, ভগৰতো ভযং ছম্ভিতত্তং লোমহংসং উপ্পাদেতুকামো, যেন ভগৰা তেনুপসঙ্কমি; উপসঙ্কমিত্ৰা ভগৰতো অৰিদূরে উচ্চাৰচা ৰণ্ণনিভা উপদংসেতি, সুভা চেৰ অসুভা চ. অথ খো ভগৰা ‘‘মারো অযং পাপিমা’’ ইতি ৰিদিত্ৰা মারং পাপিমন্তং গাথাহি অজ্ঝভাসি –

‘‘সংসরং দীঘমদ্ধানং, ৰণ্ণং কত্ৰা সুভাসুভং;

অলং তে তেন পাপিম, নিহতো ত্ৰমসি অন্তক.

‘‘যে চ কাযেন ৰাচায, মনসা চ সুসংৰুতা;

ন তে মারৰসানুগা, ন তে মারস্স বদ্ধগূ’’ [বদ্ধভূ (ক.), পচ্চগূ (সী. স্যা. কং. পী.)] তি.

অথ খো মারো…পে… তত্থেৰন্তরধাযীতি.