৩. লোকসুত্তং
১৩৪. সাৰত্থিনিদানং. একমন্তং নিসিন্নো খো রাজা পসেনদি কোসলো ভগৰন্তং এতদৰোচ – ‘‘কতি নু খো, ভন্তে, লোকস্স ধম্মা উপ্পজ্জমানা উপ্পজ্জন্তি অহিতায দুক্খায অফাসুৰিহারাযা’’তি? ‘‘তযো খো, মহারাজ, লোকস্স ধম্মা উপ্পজ্জমানা উপ্পজ্জন্তি অহিতায দুক্খায অফাসুৰিহারায. কতমে তযো? লোভো খো, মহারাজ, লোকস্স ধম্মো, উপ্পজ্জমানো উপ্পজ্জতি অহিতায দুক্খায অফাসুৰিহারায. দোসো খো, মহারাজ, লোকস্স ধম্মো, উপ্পজ্জমানো উপ্পজ্জতি অহিতায দুক্খায অফাসুৰিহারায. মোহো খো, মহারাজ, লোকস্স ধম্মো, উপ্পজ্জমানো উপ্পজ্জতি অহিতায দুক্খায অফাসুৰিহারায. ইমে খো, মহারাজ, তযো লোকস্স ধম্মা উপ্পজ্জমানা উপ্পজ্জন্তি অহিতায দুক্খায অফাসুৰিহারাযা’’তি. ইদমৰোচ…পে…
‘‘লোভো দোসো চ মোহো চ, পুরিসং পাপচেতসং;
হিংসন্তি অত্তসম্ভূতা, তচসারংৰ সম্ফল’’ন্তি.