৪. অগ্গিসুত্তং

৯৩. ৰুত্তঞ্হেতং ভগৰতা, ৰুত্তমরহতাতি মে সুতং –

‘‘তযোমে, ভিক্খৰে, অগ্গী. কতমে তযো? রাগগ্গি, দোসগ্গি, মোহগ্গি – ইমে খো, ভিক্খৰে, তযো অগ্গী’’তি. এতমত্থং ভগৰা অৰোচ. তত্থেতং ইতি ৰুচ্চতি –

‘‘রাগগ্গি দহতি মচ্চে, রত্তে কামেসু মুচ্ছিতে;

দোসগ্গি পন ব্যাপন্নে, নরে পাণাতিপাতিনো.

‘‘মোহগ্গি পন সম্মূল়্হে, অরিযধম্মে অকোৰিদে;

এতে অগ্গী অজানন্তা, সক্কাযাভিরতা পজা.

‘‘তে ৰড্ঢযন্তি নিরযং, তিরচ্ছানঞ্চ যোনিযো;

অসুরং পেত্তিৰিসযং, অমুত্তা মারবন্ধনা.

‘‘যে চ রত্তিন্দিৰা যুত্তা, সম্মাসম্বুদ্ধসাসনে;

তে নিব্বাপেন্তি রাগগ্গিং, নিচ্চং অসুভসঞ্ঞিনো.

‘‘দোসগ্গিং পন মেত্তায, নিব্বাপেন্তি নরুত্তমা;

মোহগ্গিং পন পঞ্ঞায, যাযং নিব্বেধগামিনী.

‘‘তে নিব্বাপেত্ৰা নিপকা, রত্তিন্দিৰমতন্দিতা;

অসেসং পরিনিব্বন্তি, অসেসং দুক্খমচ্চগুং.

‘‘অরিযদ্দসা ৰেদগুনো, সম্মদঞ্ঞায পণ্ডিতা;

জাতিক্খযমভিঞ্ঞায, নাগচ্ছন্তি পুনব্ভৰ’’ন্তি.

অযম্পি অত্থো ৰুত্তো ভগৰতা, ইতি মে সুতন্তি. চতুত্থং.