২. জীৰিকসুত্তং

৯১. ৰুত্তঞ্হেতং ভগৰতা, ৰুত্তমরহতাতি মে সুতং –

‘‘অন্তমিদং, ভিক্খৰে, জীৰিকানং যদিদং পিণ্ডোল্যং. অভিসাপোযং [অভিসাপাযং (সী.), অভিলাপাযং (স্যা. পী.), অভিসপাযং (ক.)], ভিক্খৰে, লোকস্মিং – ‘পিণ্ডোলো ৰিচরসি পত্তপাণী’তি. তঞ্চ খো এতং, ভিক্খৰে, কুলপুত্তা উপেন্তি অত্থৰসিকা, অত্থৰসং পটিচ্চ; নেৰ রাজাভিনীতা, ন চোরাভিনীতা, ন ইণট্টা, ন ভযট্টা, ন আজীৰিকাপকতা. অপি চ খো ‘ওতিণ্ণম্হা জাতিযা জরায মরণেন সোকেহি পরিদেৰেহি দুক্খেহি দোমনস্সেহি উপাযাসেহি দুক্খোতিণ্ণা দুক্খপরেতা, অপ্পেৰ নাম ইমস্স কেৰলস্স দুক্খক্খন্ধস্স অন্তকিরিযা পঞ্ঞাযেথা’তি. এৰং পব্বজিতো চাযং, ভিক্খৰে, কুলপুত্তো সো চ হোতি অভিজ্ঝালু কামেসু তিব্বসারাগো, ব্যাপন্নচিত্তো পদুট্ঠমনসঙ্কপ্পো, মুট্ঠস্সতি অসম্পজানো অসমাহিতো ৰিব্ভন্তচিত্তো পাকতিন্দ্রিযো. সেয্যথাপি, ভিক্খৰে, ছৰালাতং উভতোপদিত্তং মজ্ঝে গূথগতং নেৰ গামে কট্ঠত্থং ফরতি ন অরঞ্ঞেः তথূপমাহং, ভিক্খৰে, ইমং পুগ্গলং ৰদামি গিহিভোগা পরিহীনো সামঞ্ঞত্থঞ্চ ন পরিপূরেতী’’তি. এতমত্থং ভগৰা অৰোচ. তত্থেতং ইতি ৰুচ্চতি –

‘‘গিহিভোগা পরিহীনো, সামঞ্ঞত্থঞ্চ দুব্ভগো;

পরিধংসমানো পকিরেতি, ছৰালাতংৰ নস্সতি.

‘‘কাসাৰকণ্ঠা বহৰো, পাপধম্মা অসঞ্ঞতা;

পাপা পাপেহি কম্মেহি, নিরযং তে উপপজ্জরে.

‘‘সেয্যো অযোগুল়ো ভুত্তো, তত্তো অগ্গিসিখূপমো;

যঞ্চে ভুঞ্জেয্য দুস্সীলো, রট্ঠপিণ্ডমসঞ্ঞতো’’তি.

অযম্পি অত্থো ৰুত্তো ভগৰতা, ইতি মে সুতন্তি. দুতিযং.