৯. তণ্হাসুত্তং
৫৮. ৰুত্তঞ্হেতং ভগৰতা, ৰুত্তমরহতাতি মে সুতং –
‘‘তিস্সো ইমা, ভিক্খৰে, তণ্হা. কতমা তিস্সো? কামতণ্হা, ভৰতণ্হা, ৰিভৰতণ্হা – ইমা খো, ভিক্খৰে, তিস্সো তণ্হা’’তি. এতমত্থং ভগৰা অৰোচ. তত্থেতং ইতি ৰুচ্চতি –
‘‘তণ্হাযোগেন সংযুত্তা, রত্তচিত্তা ভৰাভৰে;
তে যোগযুত্তা মারস্স, অযোগক্খেমিনো জনা;
সত্তা গচ্ছন্তি সংসারং, জাতীমরণগামিনো.
‘‘যে চ তণ্হং পহন্ত্ৰান, ৰীততণ্হা [নিক্কণ্হা চ (সী. ক.)] ভৰাভৰে;
তে ৰে [তে চ (সী. পী. ক.)] পারঙ্গতা [পারগতা (ক. সী. স্যা.)] লোকে, যে পত্তা আসৰক্খয’’ন্তি.
অযম্পি অত্থো ৰুত্তো ভগৰতা, ইতি মে সুতন্তি. নৰমং.