১০. খোমদাযকত্থেরঅপদানং

১৮৪. ‘‘নগরে বন্ধুমতিযা, অহোসিং ৰাণিজো তদা;

তেনেৰ দারং পোসেমি, রোপেমি বীজসম্পদং.

১৮৫. ‘‘রথিযং পটিপন্নস্স, ৰিপস্সিস্স মহেসিনো;

একং খোমং মযা দিন্নং, কুসলত্থায সত্থুনো.

১৮৬. ‘‘একনৰুতিতো কপ্পে, যং খোমমদদিং তদা;

দুগ্গতিং নাভিজানামি, খোমদানস্সিদং ফলং.

১৮৭. ‘‘সত্তরসে [সত্তৰীসে (সী. স্যা.)] ইতো কপ্পে, একো সিন্ধৰসন্ধনো;

সত্তরতনসম্পন্নো, চতুদীপম্হি ইস্সরো.

১৮৮. ‘‘পটিসম্ভিদা চতস্সো, ৰিমোক্খাপি চ অট্ঠিমে;

ছল়ভিঞ্ঞা সচ্ছিকতা, কতং বুদ্ধস্স সাসনং’’.

ইত্থং সুদং আযস্মা খোমদাযকো থেরো ইমা গাথাযো অভাসিত্থাতি.

খোমদাযকত্থেরস্সাপদানং দসমং.

তস্সুদ্দানং –

সুসূতি উপৰানো চ, সরণো সীলগাহকো;

অন্নসংসাৰকো খোমদাযী চ, দসেৰ ততিযে গণে;

অঞ্জলী খোমদাযী চ, দসেৰ ততিযে গণে;

পঞ্চালীসীতিসতং ৰুত্তা, গাথাযো সব্বপিণ্ডিতা.

সুভূতিৰগ্গো ততিযো.