১০. খোমদাযকত্থেরঅপদানং
১৮৪. ‘‘নগরে বন্ধুমতিযা, অহোসিং ৰাণিজো তদা;
তেনেৰ দারং পোসেমি, রোপেমি বীজসম্পদং.
১৮৫. ‘‘রথিযং পটিপন্নস্স, ৰিপস্সিস্স মহেসিনো;
একং খোমং মযা দিন্নং, কুসলত্থায সত্থুনো.
১৮৬. ‘‘একনৰুতিতো কপ্পে, যং খোমমদদিং তদা;
দুগ্গতিং নাভিজানামি, খোমদানস্সিদং ফলং.
১৮৭. ‘‘সত্তরসে [সত্তৰীসে (সী. স্যা.)] ইতো কপ্পে, একো সিন্ধৰসন্ধনো;
সত্তরতনসম্পন্নো, চতুদীপম্হি ইস্সরো.
১৮৮. ‘‘পটিসম্ভিদা চতস্সো, ৰিমোক্খাপি চ অট্ঠিমে;
ছল়ভিঞ্ঞা সচ্ছিকতা, কতং বুদ্ধস্স সাসনং’’.
ইত্থং সুদং আযস্মা খোমদাযকো থেরো ইমা গাথাযো অভাসিত্থাতি.
খোমদাযকত্থেরস্সাপদানং দসমং.
তস্সুদ্দানং –
সুসূতি উপৰানো চ, সরণো সীলগাহকো;
অন্নসংসাৰকো খোমদাযী চ, দসেৰ ততিযে গণে;
অঞ্জলী খোমদাযী চ, দসেৰ ততিযে গণে;
পঞ্চালীসীতিসতং ৰুত্তা, গাথাযো সব্বপিণ্ডিতা.
সুভূতিৰগ্গো ততিযো.