১০. দসমসিক্খাপদৰণ্ণনা

১০৬২. দসমে – পসাখেতি অধোকাযে. অধোকাযো হি যস্মা ততো রুক্খস্স সাখা ৰিয উভো ঊরূ পভিজ্জিত্ৰা গতা, তস্মা পসাখোতি ৰুচ্চতি.

১০৬৫. ভিন্দাতিআদীসু সচে ‘‘ভিন্দ, ফালেহী’’তি সব্বানি আণাপেতি, সো চ তথেৰ করোতি, ছ আণত্তিদুক্কটানি ছ চ পাচিত্তিযানি আপজ্জতি. অথাপি এৰং আণাপেতি – ‘‘উপাসক, যংকিঞ্চি এত্থ কাতব্বং, তং সব্বং করোহী’’তি, সো চ সব্বানিপি ভেদনাদীনি করোতি; একৰাচায ছ দুক্কটানি ছ পাচিত্তিযানীতি দ্ৰাদস আপত্তিযো. সচে পন ভেদনাদীসুপি একংযেৰ ৰত্ৰা ‘‘ইদং করোহী’’তি আণাপেতি, সো চ সব্বানি করোতি, যং আণত্তং, তস্সেৰ করণে পাচিত্তিযং. সেসেসু অনাপত্তি. সেসং উত্তানমেৰ.

কথিনসমুট্ঠানং – কিরিযাকিরিযং, নোসঞ্ঞাৰিমোক্খং, অচিত্তকং, পণ্ণত্তিৰজ্জং, কাযকম্মং, ৰচীকম্মং, তিচিত্তং, তিৰেদনন্তি.

দসমসিক্খাপদং.

আরামৰগ্গো ছট্ঠো.