১৩. অক্খরুক্খপেতৰত্থুৰণ্ণনা

যং দদাতি ন তং হোতীতি ইদং অক্খদাযকপেতৰত্থু. তস্স কা উপ্পত্তি? ভগৰতি সাৰত্থিযং ৰিহরন্তে অঞ্ঞতরো সাৰত্থিৰাসী উপাসকো সকটেহি ভণ্ডস্স পূরেত্ৰা ৰণিজ্জায ৰিদেসং গন্ত্ৰা তত্থ অত্তনো ভণ্ডং ৰিক্কিণিত্ৰা পটিভণ্ডং সকটেসু আরোপেত্ৰা সাৰত্থিং উদ্দিস্স মগ্গং পটিপজ্জি. তস্স মগ্গং গচ্ছন্তস্স অটৰিযং একস্স সকটস্স অক্খো ভিজ্জি. অথ অঞ্ঞতরো পুরিসো রুক্খগহণত্থং কুঠারিফরসুং গাহাপেত্ৰা অত্তনো গামতো নিক্খমিত্ৰা অরঞ্ঞে ৰিচরন্তো তং ঠানং পত্ৰা তং উপাসকং অক্খভঞ্জনেন দোমনস্সপ্পত্তং দিস্ৰা ‘‘অযং ৰাণিজো অক্খভঞ্জনেন অটৰিযং কিলমতী’’তি অনুকম্পং উপাদায রুক্খদণ্ডং ছিন্দিত্ৰা দল়্হং অক্খং কত্ৰা সকটে যোজেত্ৰা অদাসি.

সো অপরেন সমযেন কালং কত্ৰা তস্মিংযেৰ অটৰিপদেসে ভুম্মদেৰতা হুত্ৰা নিব্বত্তো. অত্তনো কম্মং পচ্চৰেক্খিত্ৰা রত্তিযং তস্স উপাসকস্স গেহং গন্ত্ৰা গেহদ্ৰারে ঠত্ৰা –

৮০০. ‘‘যং দদাতি ন তং হোতি, দেথেৰ দানং দত্ৰা উভযং তরতি;

উভযং তেন দানেন গচ্ছতি, জাগরথ মা পমজ্জথা’’তি. –

গাথমাহ. তত্থ যং দদাতি ন তং হোতীতি যং দেয্যধম্মং দাযকো দেতি, ন তদেৰ পরলোকে তস্স দানস্স ফলভাৰেন হোতি, অথ খো অঞ্ঞং বহুং ইট্ঠং কন্তং ফলং হোতিযেৰ. তস্মা দেথেৰ দানন্তি যথা তথা দানং দেথ এৰ. তত্থ কারণমাহ ‘‘দত্ৰা উভযং তরতী’’তি, দানং দত্ৰা দিট্ঠধম্মিকম্পি সম্পরাযিকম্পি দুক্খং অনত্থঞ্চ অতিক্কমতি. উভযং তেন দানেন গচ্ছতীতি দিট্ঠধম্মিকং সম্পরাযিকঞ্চাতি উভযম্পি সুখং তেন দানেন উপগচ্ছতি পাপুণাতি, অত্তনো পরেসঞ্চ হিতসুখৰসেনাপি অযমত্থো যোজেতব্বো. জাগরথ মা পমজ্জথাতি এৰং উভযানত্থনিৰারণং উভযহিতসাধনং দানং সম্পাদেতুং জাগরথ, দানূপকরণানি সজ্জেত্ৰা তত্থ চ অপ্পমত্তা হোথাতি অত্থো. আদরদস্সনত্থং চেত্থ আমেডিতৰসেন ৰুত্তং.

ৰাণিজো অত্তনো কিচ্চং তীরেত্ৰা পটিনিৰত্তিত্ৰা অনুক্কমেন সাৰত্থিং পত্ৰা দুতিযদিৰসে সত্থারং উপসঙ্কমিত্ৰা ৰন্দিত্ৰা একমন্তং নিসিন্নো তং পৰত্তিং ভগৰতো আরোচেসি. সত্থা তমত্থং অট্ঠুপ্পত্তিং কত্ৰা সম্পত্তপরিসায ধম্মং দেসেসি. সা দেসনা মহাজনস্স সাত্থিকা অহোসীতি.

অক্খরুক্খপেতৰত্থুৰণ্ণনা নিট্ঠিতা.