২৭. সারিপুত্তত্থেরৰত্থু
আসা যস্সাতি ইমং ধম্মদেসনং সত্থা জেতৰনে ৰিহরন্তো সারিপুত্তত্থেরং আরব্ভ কথেসি.
থেরো কির পঞ্চভিক্খুসতপরিৰারো জনপদে একং ৰিহারং গন্ত্ৰা ৰস্সং উপগঞ্ছি. মনুস্সা থেরং দিস্ৰা বহুং ৰস্সাৰাসিকং পটিস্সুণিংসু. থেরো পৰারেত্ৰা সব্বস্মিং ৰস্সাৰাসিকে অসম্পত্তেযেৰ সত্থু সন্তিকং গচ্ছন্তো ভিক্খূ আহ – ‘‘দহরানঞ্চেৰ সামণেরানঞ্চ মনুস্সেহি ৰস্সাৰাসিকে আহটে গহেত্ৰা পেসেয্যাথ, ঠপেত্ৰা ৰা সাসনং পহিণেয্যাথা’’তি. এৰং ৰত্ৰা চ পন সত্থু সন্তিকং অগমাসি. ভিক্খূ কথং সমুট্ঠাপেসুং ‘‘অজ্জাপি মঞ্ঞে সারিপুত্তত্থেরস্স তণ্হা অত্থিযেৰ. তথা হি মনুস্সেহি ৰস্সাৰাসিকে দিন্নে অত্তনো সদ্ধিৰিহারিকানং ‘ৰস্সাৰাসিকং পেসেয্যাথ, ঠপেত্ৰা ৰা সাসনং পহিণেয্যাথা’তি ভিক্খূনং ৰত্ৰা আগতো’’তি. সত্থা আগন্ত্ৰা ‘‘কায নুত্থ, ভিক্খৰে, এতরহি কথায সন্নিসিন্না’’তি পুচ্ছিত্ৰা ‘‘ইমায নামা’’তি ৰুত্তে ‘‘ন, ভিক্খৰে, মম পুত্তস্স তণ্হা অত্থি, মনুস্সানং পন পুঞ্ঞতো দহরসামণেরানঞ্চ ধম্মিকলাভতো পরিহানি মা অহোসীতি তেনেৰং কথিত’’ন্তি ৰত্ৰা ইমং গাথমাহ –
৪১০. ‘‘আসা যস্স ন ৰিজ্জন্তি, অস্মিং লোকে পরম্হি চ;
নিরাসাসং ৰিসংযুত্তং, তমহং ব্রূমি ব্রাহ্মণ’’ন্তি.
তত্থ আসাতি তণ্হা. নিরাসাসন্তি নিত্তণ্হং. ৰিসংযুত্তন্তি সব্বকিলেসেহি ৰিসংযুত্তং তমহং ব্রাহ্মণং ৰদামীতি অত্থো.
দেসনাৰসানে বহূ সোতাপত্তিফলাদীনি পাপুণিংসূতি.
সারিপুত্তত্থেরৰত্থু সত্তৰীসতিমং.