১. মনুস্সলোককথাৰণ্ণনা

৮০২-৮০৩. ইদানি মনুস্সলোককথা নাম হোতি. তত্থ ‘‘তথাগতো লোকে, জাতো লোকে সংৰড্ঢো, লোকং অভিভুয্য ৰিহরতি অনুপলিত্তো লোকেনা’’তি (সং. নি. ৩.৯৪) সুত্তং অযোনিসো গহেত্ৰা ‘‘ভগৰা তুসিতভৰনে নিব্বত্তো তত্থেৰ ৰসতি, ন মনুস্সলোকং আগচ্ছতি, নিম্মিতরূপমত্তকং পনেত্থ দস্সেতী’’তি যেসং লদ্ধি, সেয্যথাপি এতরহি ৰেতুল্লকানংযেৰ, তে সন্ধায পুচ্ছা সকৰাদিস্স, পটিঞ্ঞা ইতরস্স. অথ নং পুট্ঠোকাসেন চেৰ সুত্তসাধনেন চ সঞ্ঞাপেতুং ননু অত্থীতিআদিমাহ. লোকে জাতোতি পরৰাদী তুসিতপুরং সন্ধায ৰদতি. সত্থারা পনেতং মনুস্সলোকঞ্ঞেৰ সন্ধায লোকং ৰুত্তং. লোকং অভিভুয্যাতি পরৰাদী মনুস্সলোকং অভিভৰিত্ৰাতি দিট্ঠিযা ৰদতি, সত্থা পন আরম্মণলোকং অভিভৰিত্ৰা ৰিহাসি. অনুপলিত্তো লোকেনাতি পরৰাদী মনুস্সলোকেন অনুপলিত্ততংৰ সন্ধায ৰদতি, সত্থা পন লোকধম্মেসু কিলেসেহি অনুপলিত্তো ৰিহাসি. তস্মা অসাধকমেতন্তি.

মনুস্সলোককথাৰণ্ণনা.