৩. অপ্পমেয্যসুত্তং

১১৬. ‘‘তযোমে, ভিক্খৰে, পুগ্গলা সন্তো সংৰিজ্জমানা লোকস্মিং. কতমে তযো? সুপ্পমেয্যো, দুপ্পমেয্যো, অপ্পমেয্যো. কতমো চ, ভিক্খৰে, পুগ্গলো সুপ্পমেয্যো? ইধ, ভিক্খৰে, একচ্চো পুগ্গলো উদ্ধতো হোতি উন্নল়ো চপলো মুখরো ৰিকিণ্ণৰাচো মুট্ঠস্সতি অসম্পজানো অসমাহিতো ৰিব্ভন্তচিত্তো পাকতিন্দ্রিযো. অযং ৰুচ্চতি, ভিক্খৰে, পুগ্গলো সুপ্পমেয্যো.

‘‘কতমো চ, ভিক্খৰে, পুগ্গলো দুপ্পমেয্যো? ইধ, ভিক্খৰে, একচ্চো পুগ্গলো অনুদ্ধতো হোতি অনুন্নল়ো অচপলো অমুখরো অৰিকিণ্ণৰাচো উপট্ঠিতস্সতি সম্পজানো সমাহিতো একগ্গচিত্তো সংৰুতিন্দ্রিযো. অযং ৰুচ্চতি, ভিক্খৰে, পুগ্গলো দুপ্পমেয্যো.

‘‘কতমো চ, ভিক্খৰে, পুগ্গলো অপ্পমেয্যো? ইধ, ভিক্খৰে, ভিক্খু অরহং হোতি খীণাসৰো. অযং ৰুচ্চতি, ভিক্খৰে, পুগ্গলো অপ্পমেয্যো. ইমে খো, ভিক্খৰে, তযো পুগ্গলা সন্তো সংৰিজ্জমানা লোকস্মি’’ন্তি. ততিযং.