২. অজপালকথা

৪. [উদা. ৪] অথ খো ভগৱা সত্তাহস্স অচ্চযেন তম্হা সমাধিম্হা ৱুট্ঠহিত্ৱা বোধিৰুক্খমূলা যেন অজপালনিগ্ৰোধো তেনুপসঙ্কমি, উপসঙ্কমিত্ৱা অজপালনিগ্ৰোধমূলে সত্তাহং একপল্লঙ্কেন নিসীদি ৱিমুত্তিসুখপটিসংৱেদী. অথ খো অঞ্ঞতৰো হুংহুঙ্কজাতিকো ব্ৰাহ্মণো যেন ভগৱা তেনুপসঙ্কমি. উপসঙ্কমিত্ৱা ভগৱতা সদ্ধিং সম্মোদি. সম্মোদনীযং কথং সাৰণীযং ৱীতিসাৰেত্ৱা একমন্তং অট্ঠাসি. একমন্তং ঠিতো খো সো ব্ৰাহ্মণো ভগৱন্তং এতদৱোচ – ‘‘কিত্তাৱতা নু খো, ভো গোতম, ব্ৰাহ্মণো হোতি, কতমে চ পন ব্ৰাহ্মণকৰণা [ব্ৰাহ্মণকাৰকা (ক.) ব্ৰাহ্মণকৰাণা (?)] ধম্মা’’তি? অথ খো ভগৱা এতমত্থং ৱিদিত্ৱা তাযং ৱেলাযং ইমং উদানং উদানেসি –

[নেত্তি. ১০৩] যো ব্ৰাহ্মণো বাহিতপাপধম্মো;

নিহুংহুঙ্কো নিক্কসাৱো যতত্তো;

ৱেদন্তগূ ৱুসিতব্ৰহ্মচৰিযো;

ধম্মেন সো ব্ৰহ্মৱাদং ৱদেয্য;

যস্সুস্সদা নত্থি কুহিঞ্চি লোকে’’তি.

অজপালকথা নিট্ঠিতা.