৩. মুচলিন্দকথা

৫. [উদা. ১১] অথ খো ভগৱা সত্তাহস্স অচ্চযেন তম্হা সমাধিম্হা ৱুট্ঠহিত্ৱা অজপালনিগ্ৰোধমূলা যেন মুচলিন্দো তেনুপসঙ্কমি, উপসঙ্কমিত্ৱা মুচলিন্দমূলে সত্তাহং একপল্লঙ্কেন নিসীদি ৱিমুত্তিসুখপটিসংৱেদী. তেন খো পন সমযেন মহা অকালমেঘো উদপাদি, সত্তাহৱদ্দলিকা সীতৱাতদুদ্দিনী. অথ খো মুচলিন্দো নাগৰাজা সকভৱনা নিক্খমিত্ৱা ভগৱতো কাযং সত্তক্খত্তুং ভোগেহি পৰিক্খিপিত্ৱা উপৰিমুদ্ধনি মহন্তং ফণং কৰিত্ৱা অট্ঠাসি – ‘‘মা ভগৱন্তং সীতং, মা ভগৱন্তং উণ্হং, মা ভগৱন্তং ডংসমকসৱাতাতপসৰীসপসম্ফস্সো’’তি […সিৰিং সপ… (সী. স্যা. কং.)]. অথ খো মুচলিন্দো নাগৰাজা সত্তাহস্স অচ্চযেন ৱিদ্ধং ৱিগতৱলাহকং দেৱং ৱিদিত্ৱা ভগৱতো কাযা ভোগে ৱিনিৱেঠেত্ৱা সকৱণ্ণং পটিসংহৰিত্ৱা মাণৱকৱণ্ণং অভিনিম্মিনিত্ৱা ভগৱতো পুৰতো অট্ঠাসি পঞ্জলিকো ভগৱন্তং নমস্সমানো. অথ খো ভগৱা এতমত্থং ৱিদিত্ৱা তাযং ৱেলাযং ইমং উদানং উদানেসি –

[কথা. ৩৩৮ কথাৱত্থুপাড়িযম্পি]‘‘সুখো ৱিৱেকো তুট্ঠস্স, সুতধম্মস্স পস্সতো;

অব্যাপজ্জং সুখং লোকে, পাণভূতেসু সংযমো.

[কথা. ৩৩৮ কথাৱত্থুপাড়িযম্পি]‘‘সুখা ৱিৰাগতা লোকে, কামানং সমতিক্কমো;

অস্মিমানস্স যো ৱিনযো, এতং ৱে পৰমং সুখ’’ন্তি.

মুচলিন্দকথা নিট্ঠিতা.