১০. ৱোহাৰকথাৱণ্ণনা

৩৪৭. ৱিসযৱিসযীসূতি ৰূপচক্খাদিকে সন্ধাযাহ. তে হি ৰূপক্খন্ধপৰিযাপন্নত্তা একন্তেন লোকিযা. ৱিসযস্সেৱাতি সদ্দস্সেৱ. সো হি ৱোহৰিতব্বতো ৱোহাৰকৰণতায চ ‘‘ৱোহাৰো’’তি পাড়িযং ৱুত্তো. নত্থেত্থ কাৰণং ৱিসযীনং ৱিসযস্সপি আসৱাদিঅনাৰম্মণতাভাৱতো. অসিদ্ধলোকুত্তৰভাৱস্স একন্তসাসৱত্তা তস্স সদ্দাযতনস্স যথা লোকুত্তৰতা তৱ মতেনাতি অধিপ্পাযো.

পটিহঞ্ঞেয্যাতি ইদং পৰিকপ্পৱচনং. পৰিকপ্পৱচনঞ্চ অযাথাৱন্তি আহ ‘‘ন হি…পে… অত্থী’’তি. ন হি জলং অনলন্তি পৰিকপ্পিতং দহতি পচতি ৱা. কিং লোকিযেন ঞাণেন জানিতব্বতো লোকিযো ৰূপাযতনাদি ৱিয, উদাহু লোকুত্তৰো পচ্চৱেক্খিযমানমগ্গাদি ৱিযাতি এৱমেত্থ হেতুস্স অনেকন্তভাৱো ৱেদিতব্বো. তেনাহ ‘‘লোকিযে লোকুত্তৰে চ সম্ভৱতো’’তি.

ৱোহাৰকথাৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.