৯. সুপণ্ণসংযুত্তৱণ্ণনা

৩৯২-৪৩৭. পত্তানন্তি উভোসু পক্খেসু পত্তানং. ৱণ্ণৱন্ততাযাতি অতিসযেন ৱিচিত্তৱণ্ণতায. অতিসযত্থো হি অযং ৱন্ত-সদ্দো. পুৰিমনযেনাতি নাগসংযুত্তে পঠমসুত্তে ৱুত্তনযেন. উদ্ধৰন্তীতি সমুদ্দতো উদ্ধৰন্তি, পথৱন্তৰপব্বতন্তৰতো পন তেসং উদ্ধৰণং দুক্কৰমেৱ. পণীততৰেতি বলেন পণীততৰে, বলৱন্তেতি অত্থো. অনুদ্ধৰণীযনাগাতি আনুভাৱমহন্ততায চ ৱসনট্ঠানৱিদুগ্গতায চ উদ্ধৰিতুং অসক্কুণেয্যা নাগা. তে ‘‘সত্তৱিধা’’তি ৱত্ৱা সৰূপতো ৱসনট্ঠানতো চ দস্সেন্তো ‘‘কম্বলস্সতৰা’’তিআদিমাহ. তত্থ কম্বলস্সতৰা ধতৰট্ঠাতি ইমে জাতিৱসেন ৱুত্তা. সত্তসীদন্তৰৱাসিনোতি সত্তৱিধসীদসমুদ্দৱাসিনো. পথৱিট্ঠকাতি পথৱন্তৰৱাসিনো, তথা পব্বতট্ঠকা. তে চ ৱিমানৱাসিনো. তে নাগে কোচি সুপণ্ণো উদ্ধৰিতুং ন সক্কোতীতি সম্বন্ধো. সেসন্তি ‘‘কাযেন দ্ৱযকাৰিনো’’তিআদীসু যং ৱত্তব্বং, তং সব্বং নাগসংযুত্তে ৱুত্তনযমেৱ, তত্থ চ ৱুত্তনযেনেৱ অত্থো ৱেদিতব্বোতি অধিপ্পাযো.

সুপণ্ণসংযুত্তৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.