৩. দেৱহিতসুত্তৱণ্ণনা

১৯৯. উদৰৱাতেহীতি ৱাতকতৱিজ্ঝনতোদনাদিৱসেন অপৰাপৰং ৱত্তমানেহি উদৰৱাতেহি, তস্স ৱা ৱিকাৰেহি. নিবদ্ধুপট্ঠাককালে পন ধম্মভণ্ডাগাৰিকোৱ. অৰঞ্ঞন্তি ভগৱতো ভিক্খূনঞ্চ ৱসনট্ঠানভূতং তপোৱনং. তং নিদ্ধূমং হোতি উদকতাপনস্সপি অকৰণতো. তস্মাতি যস্মা তস্স উণ্হোদকৱিক্কিণনচৰিযায জীৱিকাকপ্পনং হোতি, তস্মা.

ৱত্তমেতং তস্স পতিকাৰত্থং পৰিকথাদীনম্পি কাতুং লব্ভনতো. ইদানি তত্থ কাৰণম্পি সৱিসযং দস্সেতুং ‘‘ৱণ্ণং হী’’তিআদি ৱুত্তং. ভগৱা হি আযস্মতো উপৱাণস্স দেৱহিতব্ৰাহ্মণস্স তং সম্ভাৱিতং ভৱিস্সতি তিকিচ্ছাপটিযত্তং, তায চ অত্তনো ৰোগস্স ৱূপসমনং, তপ্পসঙ্গেন চ দেৱহিতব্ৰাহ্মণো মম সন্তিকং আগন্ত্ৱা ধম্মস্সৱনেন সৰণেসু সীলেসু চ পতিট্ঠহিস্সতীতি সব্বমিদং ঞত্ৱা এৱং ‘‘ইঙ্ঘ মে ত্ৱং, উপৱাণ, উণ্হোদকং জানাহী’’তি অৱোচ. আগমনীযপ্পটিপদং পুব্বভাগপ্পটিপদং পুব্বভাগপ্পটিপত্তিং কথেতুং ৱট্টতি অনুত্তৰিমনুস্সধম্মত্তা. সদেৱকেন লোকেনাতি অনৱসেসতো লোকস্স গহণং. ফলৱিসেসাকঙ্খায পূজেতব্বাতি পূজনীযা, তে এৱ ইধ ‘‘পূজনেয্যা’’তি ৱুত্তা. তথা আদৰেন পূজেতব্বতায সক্কাৰিযা, আ-কাৰস্স ৰস্সত্তং, ৰি-সদ্দস্স চ ৰে-আদেসং কত্ৱা ‘‘সক্কৰেয্যা’’তি ৱুত্তং. ‘‘অপচযেয্যা’’তি ৱত্তব্বে য-কাৰলোপং কত্ৱা ‘‘অপচেয্যা’’তি ৱুত্তং. তেসন্তি সদেৱকেন পূজনেয্যাদীনং. হৰিতুন্তি নেতুং.

এত্তকেনপীতি উপসঙ্কমনাদিনা এত্তকেন অপ্পমত্তকেনপি কতৱত্তেন অযং কিত্তি…পে… সোমনস্সজাতো.

যজমানস্সাতি দেয্যধম্মং দেন্তস্স. দক্খিণায ইজ্ঝনং নাম ৱিপুলফলভাৱোতি আহ ‘‘মহপ্ফলো হোতী’’তি. ৱিদিতন্তি পটিৱিদ্ধপচ্চক্খকতং. আজানাতীতি ৱুত্থভৱাদিং পৰিযাদায জানাতি পটিৱিজ্ঝতি. জানিত্ৱাতি চত্তাৰি সচ্চানি মগ্গপটিপাটিযা পটিৱিজ্ঝিত্ৱা. অগ্গপ্পত্ততায কতকিচ্চতং পত্তো. ব্ৰাহ্মণেন অত্তনা কতো কাৰো চ ভগৱতো এৱ পচ্চুপট্ঠাতীতি তং দস্সেন্তো ‘‘ইমিনা খীণাসৱে যজনাকাৰেন যজন্তস্সা’’তি ৱুত্তং.

দেৱহিতসুত্তৱণ্ণনা নিট্ঠিতা.